Gözde
@gzzddee
Zaman zaman yanlış yorumlandığını gözlemlediğimiz ‘kendini gerçekleştirme’ kavramına burada bir açıklık getirmeyi gerekli görüyoruz. Bu, bir insanın biçimsel olarak ya da bazı toplulum normlarına göre giderek yükselen bir başarı çizgisini gerçekleştirmesi anlamını taşımaz. Kendini gerçekleştirme, kendini yaşamayı göze alabilecek yürekliliği gösterebilmeyi ve kısıtlayıcılardan özgürleşebilmeyi tanımlar.
Sayfa 152
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çalışan bir kadınla akşam eve geldiğinde kalan zamanın çoğunu yemek ve bulaşığa ayırması somut bir eşitsizliğe neden olmakta. Ancak toplumsal yapı, bulaşık yıkayan bir erkeğin kendisini hadımlaştırıyormuş hissetmesini pekiştirici tutumlardan henüz arınmış da sayılmaz.
Sayfa 142
Egemen ama mutsuz bir diğer annenin oğluna karşı tutumunu incelersek, görünürde farklı ama temelde özdeş bir tutumun varlığını seçebiliriz. Anne ya ezikliğinin öfkesini açık ya da üstü kapalı bir biçimde oğlundan çıkarabilir, ya da yalnızlığını ve mutsuzluğunu oğlunun varlığında gidermeye çalışabilir. Her iki durumda da anne-oğul arasındaki olumlu ya da olumsuz, ancak yoğun etkileşim erkek çocuğun erkek kimliğini gerçekleştirebilmesini engeller.
Sayfa 126
Narsisizm
Narsisist insan, kendi boşluğunu bir diğer insanla gidermeye çalışır ve bunun sevgi olduğuna inanır. Kendisiyle bir tür sevgi ilişkisi içerisindedir. Çünkü yalnızdır. İnsanlarla birlikte olduğunda da yalnızdır, ama onlarla ilişki halinde olduğu sanısındadır. Narsisist insanlar işbirliğini öğrenememiş kişilerdir. Evliliğinde ya da diğer cins ilişkilerinde mutsuzdur, birlikte olduğu kişiyi de mutsuz eder. Narsisist kişiler, dünyalarını gösteriş üzerine kurma eğiliminde olan yalnız insanlar olduğundan, eşlerini de ulaşmak istedikleri görkemin aracı olarak algılayabilirler.
Sayfa 119
Bazı durumlarda ise eyleme geçmekten tümden vazgeçer, “ Yapamam ki!”’, “ Beceremem ki!” gibi gerekçeleri kullanırız. Oysa, bir şeyi denemeden beceremeyeceğimizi nasıl bilebiliriz. Yenilgiyle yüzleşme korkusuna tutsak olmak ise daha büyük büyük bir yenilgidir. Üstelik, “Yapamam ki!” gerekçesiyle gerçekleştirmekten kaçındığımız davranışların çoğu aslında yapmak istediklerimizdir. Yapmak istemediklerimiz zaten aklımıza gelmez. İnsan bir zaman tüketicisidir. Üstelik bize ayrılan bu zaman oldukça sınırlıdır da. Ama yine de çoğumuz yapmak istediklerimizi sonsuza dek zamanınız varmışçasına erteleriz.
Sayfa 107