“Füsun’un bir gülümseyişiyle, bazan bir yüzyıl yetecek kadar mutluluk verebilir bize. Keskinlerin evine hayatımın geri kalanında bana yetecek mutluluğu almaya gittiğimi daha baştan anlamıştım.”
Mutlu anılardan geriye kalan eşyalar, o anların hatırını, renklerini, dokunma ve görme zevklerini bize o mutluluğu yasatan kişilerden çok daha sadakatle saklarlar.
Çünkü özellikle geçliğinde, hiç kimse bundan sonra her şeyin daha kötü olacağını düşünerek hayatını sürdüremeyeceği gibi, insan eğer hayatının en mutlu anını yaşadığını hayal edebilecek kadar mutluysa,geleceğin de güzel olacağını düşünecek kadar iyimser olur.