Yarın bir gün henüz kendimi tanıyamadan ölüp gitmekten korkuyorum zira tecrübelerim bana diğerleriyle aramda ne korkunç bir uçurum olduğunu gösterdi. Anladım ki mümkün olduğunca susmam, mümkün olduğunca düşüncelerimi kendime saklamam gerek ve şimdi yazmaya karar vermemin tek nedeni gölgeme kendimi tanıtmak isteğidir.
Beni teselli eden tek şey ölümden sonraki hiçlikti. İkinci bir hayat fikri korkutuyordu beni, mahvediyordu. Henüz içinde yaşamakta olduğum dünyaya dahi alışamamışken öbür dünya neyime gerekti benim?!