Necip Fazıl'da şiir, özellikle "Çile" şiirine kadar tazyik etmekte, bir zorunluluk olarak doğmaktadır. Dönemin havası dışında, "evrende yerini arayan" bir insanın varoluş çabasını izleriz onun şiirlerinde. Dünyayla arasındaki emniyet bağı kopmuş, varlığı hususunda dâhice açıklamalara değil, kesin bilginin seçik emniyetine ihtiyaç duyan yepyeni bir insan modeli gelmiştir şiirimize. Bu insanın yabancılık çektiği, yalnız kaldığı dünya bizzat kendisidir. Yabancılaşmayı ve yalnızlığı aşma çabaları ona varoluş sebebini verecektir.