Başkaları olmadan yaşamak zor, başkalarıyla birlikte yaşamak da zor. Yaşamak hep zor.
Şu "başkaları" bizi hep başka yapıyor.
Yalnızken düşünür, tasarlarız. Bunu yapmak başkalarıyla beraberken gürültü nedeniyle çok zor olur. Birkaç kişi olduğumuzda kendimizi konuşmak zorunda hissederiz, konuşurken de her zaman düşünemeyiz ve kimi zaman başkalarının hoşuna gitmek için ağzımızdan onların duymayı isteyeceği sözler çıkar.
Belki de avuntu, bilemiyorum.
Tek başımayım, bundan şikâyet edecek değilim, kendimle baş başayım. Kendimle hiç baş başa kalamayabilirdim, işte o zaman sonsuzlukta kaybolmuş olurdum.
Zamanın bir türlü geçmediği anlar...
Canım sıkıldığında zaman geçsin diye sayı sayarım. Küçükken parmaklarımla sayardım; attığım adımları, inip çıktığım merdivenleri sayardım; sonra daha da hırslanıp kafamdan saymaya başladım. Bugüne kadarki rekorum: 35.473.
Bu rekoru hiç bitmeyeceğini düşündüğüm bir kış gününde öğleden sonra kırdım.
Binlerce anı dolanıyor zihnimde, onları ayıklayıp bir sıraya dizemiyorum, bu yüzden de bir türlü gerçek olduklarından emin olamıyorum.