Hakan Özen
@hakanozen2
Trabzon, 1 Nisan 2001
13 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Karamazov Kardeşler – İnsan Ruhunun Otopsisi
Dostoyevski’nin Karamazov Kardeşleri, bir roman olmaktan çok insan ruhuna açılmış bir mahkeme salonudur. Sanık belli değildir; akıl, inanç, ahlak ve özgür irade sırayla kürsüye çağrılır. Romanın merkezinde bir baba cinayeti yer alsa da asıl mesele suç değil, suçun kimin içinde başladığıdır.
Üç kardeş — Dimitri, İvan ve Alyoşa — insanın üç temel yönünü temsil eder: tutku, akıl ve inanç. Dimitri, kontrolsüz arzuların ve içgüdülerin kaotik gücünü taşır; İvan, Tanrı’yı akılla yargılayan ama sonuçta kendi aklında kaybolan modern insanın sesidir; Alyoşa ise saf bir iyilik figürü olmaktan çok, dünyadaki kötülüğe rağmen inancı terk etmeyen kırılgan bir vicdandır. Dostoyevski bu karakterleri idealize etmez; her biri eksik, çelişkili ve tehlikelidir.
Romanın en sarsıcı bölümlerinden biri olan “Büyük Engizitör”, Tanrı’ya inanıp inanmama meselesini aşar ve şu soruyu sorar: İnsan özgürlüğü gerçekten ister mi? Dostoyevski burada okuru rahat bırakmaz; ne inancı yüceltir ne aklı tamamen suçlar. Her cevabın bedeli vardır ve bu bedel genellikle insanın kendisidir.
Karamazov Kardeşler, hızlı okunacak bir kitap değildir. Sabır ister, dikkat ister, hatta zaman zaman okurla kavga eder. Ama karşılığında şunu verir: insanın karanlık tarafına dürüstçe bakabilme cesareti. Roman bittiğinde hikâye kapanmaz; sorular devam eder. Zaten Dostoyevski’nin amacı da budur: cevap vermek değil, rahatsız etmek.
Kısacası bu kitap, “iyi insan nasıl olunur?” sorusundan çok, “insan olmaya cesaret edebilir miyiz?” sorusunu sorar. Hafif bir okuma arayanlar için değil; ama kendisiyle yüzleşmek isteyenler için vazgeçilmezdir.
Reklam
Suç ve Ceza’ ya dairEdebiyat
Bundan 10 sene önce okuduğum, şimdi tekrar okuduğum harika bir kitap. Harika bir anlatımı var. Şuan yazacaklarım incelemeden ziyade bu kitapta şahsım adına gördüğüm ilginç bir olay olacak. 10 sene önce bu kitabı okuduğumda beni çok etkilemişti ama sadece olay örgüsü hoşuma gittiği için. Bugün ilk cümleyi okur okumaz aklımda direkt Marmeladov’un atların altında kalıp öldüğündeki duygu canlandı. Aslında aklımın bir köşesinde hep varmış gibi hissettim. Neden böyle oldu diye düşünürken sadece bir sebep bulabildim. 14 yaşımda bana o duyguyu hissettirmeden vermişti kitap. Sadece o duyguyu yaşamam gereken bir yer de karşıma çıkacaktı. Bu duygu ben de olacaktı fakat tekrar bu kitabı okumasaydım bu duygunun bana nasıl geldiğini asla hatırlamayacaktım. Yani uzun lafın kısası bu kitabı anlamadığınızı düşünseniz dahi, siz istemeseniz bile, size bir şeyler verecektir. Bana göre Suç ve Ceza klasiklerin tepe noktasıdır. Tekrar tekrar okunması gerektiğinin kanaatindeyim.