Diğer metinde bir baba çocuğunun yaptığı haylazlıkları sayıp döktükten sonra (bu haylazlıklar okula gitmemek, sokaklarda sürtmek, derslerini yapmamak gibi) ona şöyle sesleniyor: "Seni aptallıktan iyi adam yapmaya çalışıyorum, kalbim senin üzüntülerinle doldu, beni ölüm haline getirdin. Yaşamımda seni kamış taşımaya zorlamadım, asla tarlamı kaz, sür, git geçimini sağla demedim. Senin gibi olanlar ailelerini geçindiriyor, hem de okula gidiyorlar. Sen haylazlığa gelince adamsın, fakat çalışmaya gelince asla. Haylaz olmanın nedenini anlıyorum. Çünkü ben onların babaları gibi git, çalış ve geçimini sağla demedim sana."
Görüldüğü gibi sanki arada 4000 yıl yok. İnsan karakteri hiç değişmemiş.