Sonun son olduğunu bilince insan telaşlanıyor haliyle; ya boğazına yumruk iriliğinde kaskatı bir şey düğümleniyor da dut yemiş bülbül gibi susup kalıyor, ya da bencileyin çenesi düşüyor.
Çağlar değişse, kolayca kandırılabilen tanrıların devri geçse de insan yine aynı insandı nihayetinde; faniliği tuttu mu bir kere, yalanına kendi bile inanırdı.