“...sözcükler, sözcükler; fakat ne yardımı dokunabilir ki sözcüklerin bana ? Biliyorum, ondan sonra yine yalnız olacağım. Ve insanların arasında yalnız olmaktan daha korkunç bir şey yoktur.”
“Ama beraber oturduğumuz zaman, yan yana” dedi Bernard, “sözcüklerle eriyoruz birbirimizin içinde. Puslu bir çizgi çevreliyor bizi. Hayali bir ülkeyiz biz.”
“Birilerini sevindirmenin ve bundan sevinç duymanın ne kadar kolay olduğunu hissediyordum; İnsanın kendini açması yeterliydi, insandan insana canlı bir akış başlıyordu hemen, yükseklerden derinlere iniyor, derinlerden tekrar sonsuzluğa yükseliyordu.”