Karanlığa dikti gözlerini: Işık mı azdı? Yoksa insan aynı parlaklıkla görmüyor mu kafasından geçenleri?
Reklam
Sabahları, kimseyi uyandırmadan sessizce yola koyuluyordum; gezici din adamları gibi. Yalnızlığın dinini yayıyordum.
Aklımın içini örümcek ağları sardı; kafamın sandalyelerinde elbiseler, gömlekler, çoraplar birikmeğe başladı; kurduğum hayaller, bir bekar odasının dağınıklığına boğuldu. Düşüncemin duvarlarında resimler asmak istediğim halde bir türlü olmadı. Belirli noktalara biriken eşya, odanı çıplaklığını daha çok ortaya çıkardı.
Bütün hayatımı, en ince ayrıntılarına kadar düşünerek hesapladığım iyiliklerin hayaliyle geçirdim albayım. Artık ne olacaksa olsun istiyorum.
Reklam