Sonra aniden bir misafir gelmiş göklerden. Ağzında bir deniz kabuğu; hem de Kalben’in en sevdiğinden…
Kalben’in kalbi “pır pır” atmış, hemen almış deniz kabuğunu. Uçup gitmiş martı, Kalben daha teşekkür edemeden…
Birden deniz kabuğunun fısıltısını duymuş Kalben.
“Hatırla,” demiş, “neydi seni en çok sevindiren?”
Zihnimin devamlı en kötü senaryoyu düşünerek ve yeterince endişelenirsem en çok korktuğum şeyden kendimi koruyabileceğim yalanıyla benimle nasıl alay ettiğini öğrendim.