Yusuf Alakovalı
@halitayarci
119 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
İşte sen böylesin, küçük adam. Kepçelemeyi ve tüketmeyi, kaşıklamayı ve işkembeye indirmeyi çok iyi beceriyorsun, ama sen yaratamazsın. Ve bu yüzden, bulunduğun yerde sen neysen osun, yaşamın boyunca kuru büroda ya da hesap makinasının ya da çizim sehpasının başında ya da evliliğin deli gömleği içinde ya da okulda çocuklardan nefret eden bir öğretmen. Bir gelişmen yok, yeni bir düşünce olanağın yok, çünkü sen hep aldın ve hiç vermedin, sen yalnızca, bir başkasının tastamam hazırlayıp önüne koyduğunu kaşıkladın.
Reklam
Hayatta mutluluk dileniyorsun, ama güvence senin için daha önemli, hatta bunun bedeli, bütün yaşamın boyunca baş eğmek olsa bile. Mutluluk kotarmayı, mutluluğun tadını çıkarmayı, onu korumayı, hiç öğrenmediğin için, başı dik olmanın cesaretini de bilmiyorsun.
Demek büyük adam, nasıl ve ne zaman küçük bir adam olduğunu biliyor. Küçük adam, küçük olduğunu bilmiyor ve bunu bilmekten korkuyor. Küçüklüğünü ve darlığını, hayali güçle ve büyüklükle örtüyor, yabancı güçle ve büyüklükle. O büyük generalleriyle gurur duyuyor, ama kendisiyle değil. Kendisinin olmayan düşüncelere hayran, ama kendininkine değil. Bir şeyi ne denli az kavrıyorsa, o denli sıkı inanıyor ona. Ve kolaylıkla kavrayabildiği düşüncelerin doğruluğuna inanmıyor.
Seni ezenler şimdiki zamanda senin saflarından geliyorlar, tıpkı geçmişte toplumun üst zümrelerinden çıktıkları gibi. Küçük adam, onlar senden de küçük adamlar. Çünkü, senin çaresizliğini kendi yaşantısından bilip, bu bilgiyle yine de seni daha da iyi, daha da sert ezmek için, epeyce bir küçüklük gerekir.
Sen, yalnızca bir anlamda “özgür”sün: Yaşamını kendinin yönlendirmesi için gerekli eğitimden azade, özeleştiriden azade!
Reklam