Bu dünyâda en büyük marifet küçülmektir. Küçül! Küçülmekten korkma… bil ki insanlar, küçüldükleri nisbette büyürler…
Reklam
Ben ne olurum öyle ise Rabbim?
Yalnız, yalnız senin ayağının tozu!
Zihni gayretler, belki bir hadde kadar, gizli olan mânâyı kendi sınırına davet edebilir. Fakat hangi akıl ve idrak, bir zevk ve şevkın istilasına uğramadan, kâh yanan, kâh sönen bu fikir kandiliyle, şu dünya karanlığında kaybını aramış da bulmuştur?
… zira insanlar hep böyle idiler. Bir nefeste dost, bir nefeste düşman olmaları için, gururlarına küçük bir iğne değdirmek yeter de artardı bile.
Çocukluğumuzda yaşadığımız bir hâtıra, çok defa senelerin zeminine gömülü yattığı kadar, haberimiz olmadan işlenir, gelişir ve hakîkî ifâdesini bulur. Biz ise onu kaybettiğimizi, unuttuğumuzu zannederiz ki bu hatıra, artık saklı olduğu yerde kalamayacak bir inkişaf gösterdiği gün, birdenbire câriyelikten sultanlığa yükselip fakir baba bucağını dolaşmaya gelen bir güzel gibi, kapımızı çalar.
Reklam