“ Dikkat edin, vücutta bir et parçası vardır, eğer o iyi olursa vücudun tümü iyi olur; şayet o bozuk olursa vücudun tamamı fena ve bozuk olur. İşte o kalptir.” ( Hadis-i şerif, Buhari,
" Dayanacak, bir dostluk kaldı..."
Her kitabın bir zamanının olduğunu düşünenlerdenim ben. Zamanı gelince bir şekilde o kitap gelir ve sizi bulur. Benim için Posta Kutusundaki Mızıka tam da böyle bir kitap.Uzun zamandır okumak
Çok sevdiğim bir yazarın tavsiyesi üzerine okumaya başladım kitabı. Biyografi kitabı olduğunu kitaba başladıktan sonra farkettim. Kitabın kahramanı Neftali’nin bizim bildiğimiz adıyla Pablo Neruda’nın çocukluğundan başlayıp gençliğine uzanan olaylardan ilham alınarak yazılmış bir öykü Hayalperest. Okurken Neruda’nın kelimelerle, doğayla, eşyalarla olan ilişkisine tanıklık etmek çok güzeldi.
“Dıştaki yaralar aldatıcıdır.” diyor kitapta yazar ve bizi tam da asıl yaraya yani kahramanın çocukluğuna götürüyor. Otoriter bir babanın hayallerinin peşinde koşmaya çalışan oğlu Neftali... Daha sonra babasını bir şiirinde şöyle anlatır Pablo Neruda:
“ve sonra
kapı titreyerek açılır
şiddetli bir rüzgar eser
babamın gelişiyle
...
yüksek bir ses
vahşi karanlık,
çağlayan yağmur
çatıda gümbürderken
homurdanır
ve azar azar
dünya boğulur...
Hem büyüklerin sıkıcı dünyasından uzaklaşıp büyülü bir dünyaya yolculuk yapmak hem de bir şairin hayatına tanıklık etmek için harika bir kitap.
Halil Cibran' ın okuduğum üçüncü kitabı.Kitap bana Sadık Hidayet'in şu sözlerini hatırlattı: "Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar. Kimseye anlatılmaz bu dertler..." Halil Cibran da yaralarını anlatmış sanki. Aşkı, kederi, ruhun sırlarını derinlemesine anlatmış. Aynı zamanda toplumsal eleştirilere de yer vermiş.Ve bunu kadının toplumdaki yeri üzerinden yapmış. Kitaptan alıntılayacak olursam:
" Kadın ezilmiş ulusların simgesi değil midir? Ruhunun onuru ile bedeninin hakları arasında bölünmüş bu kadın, yöneticileri ve papazları tarafından ezilen şu ulusu temsil etmiyor mu? "
Cibran içi boş ve halkı sömüren din adamlarına da ağır eleştirilerde bulunuyor.
Bir solukta okunabilecek ama aynı zamanda üzerine çokça düşünülecek bir kitap bence.
Uzun zamandır takip ettiğim yazarın okuduğum ilk öykü kitabıydı. Kitabın içindeki her hikaye öyle gerçek, öyle bizden ki su gibi akıp gidiyor bu yüzden kitap. Su gibi demişken kitap boyunca gözyaşları da bolca eşlik ediyor bize. Yüreğe dokunan bir yanı var bence Şermin Yaşar'ın.
