Hamza Ekici
@hamzayevski
Ölüme yargı giymiş bir mahkum gibi
Reklam
Kendimi temize çıkarmaya çalışacak değilim, ama açıklamama izin verin.Boş inançları bir yana bırakarak sağduyu ile düşünecek olursak, bütün bu olup bitenlerde benim yönümden özellikle suç sayılabilecek bir şey var mı?
Size söylemek istiyordum... buraya gelirken...size anneciğim... ve sana Dunya... bir süre için ayrılmamızın daha iyi olacağını söylemek istiyordum... Kendimi iyi hissetmiyorum, hiç sakin değilim... Sonra yine gelirim ben... kendim gelirim... Gelmem olanaklı olduğu zaman. Sizi hiç unutmayacağım, sizi seviyorum... ama bırakın beni! Beni kendi halime bırakın! Ta ne zaman karar vermiştim buna... Kesin karar vermiştim... Başıma ne gelirse gelsin, ölsem bile hatta, yalnız olmak istiyorum. Daha iyisi, siz beni tümden unutun! Kimseye sormayın, aramayın beni. Gerektiği zaman ben kendim gelirim... Sizi çağırtırım. Belki de herşey düzelir!.. Ama şu anda eğer beni seviyorsanız, bırakın yakamı... Yoksa sizden nefret ederim, bunu hissediyorum... Elveda!
-Tanrı'ya çok mu dua edersin Sonya? -dedi. Sonya karşılık vermedi. Raskolnikov onun cevabını bekleyerek yanı başında duruyordu.
-Tanrı olmasaydı ben ne yapardım? - diye fısıldadı Sonya.Sesi canlıydı. Sonra birden kıvılcımlanan gözlerini kaldırıp ona baktı ve elini tutup sıktı.
"Tam tahmin ettiğim gibi!" diye düşündü Raskolnikov.
Bu konuda kızın düşüncelerini daha çok öğrenmek isteğiyle:
-Peki; ne yapıyor Tanrı senin için? -diye sordu.
Sonya verecek karşılık bulamıyormuş gibi bir süre sustu.
Zayıf göğsü heyecanla inip kalkıyordu. Birden:
-Susun! - diye bağırdı.- Böyle şeyler söylemeyin! Buna değmesiniz!
Raskolnikov yeniden yürümeye başladı. “Acaba nerede okumuştum?” diye düşünüyordu bir yandan da, “İdam mahkumunun biri ölümünden bir saat önce, yüksek bir dağın tepesinde, ancak iki ayağının sığabileceği kadar daracık bir yerde yaşaması gerekse, çevresindeyse uçurumlar, okyanuslar, sonsuz karanlıklar,fırtınalar ve sonsuz bir yalnızlık olsa, yine de o bir avuç yerde ömrü boyunca, binlerce yıl, sonsuza dek yaşamanın, o anda ölmeye yeğleneceğini söylemiş. Yeter ki yaşasın! Yalnızca yaşasın! Aman Tanrım, bu nasıl gerçek böyle! Bu nasıl bir gerçek! İnsan ne alçak yaratıkmış!"
Reklam