Eğer hayat düz bir çizgi olarak uzanmıyorsa, belki de kadın bir gün farkında olmadan kıvrımlı dönemeçlerde kendini keşfedebilecek. Aniden geriye dönüp baksa, belki de ozamana kadar kendi deneyimlerinden hiçbirini bir bakışta göremeyeceği yeni bir durumla karşı karşıya kaldığı gerçeğin farkına varacak.Belki de geçeceği yollar kırağı yerine yumuşacık ve gür, açık yeşil bahar çimenleriyle kaplı olacak.
Ve kadın sık sık unutuyordu,kendi bedeninin kumların evi olduğunu. Hep ufalanarak geldiğini ve ufalanmaya devam ettiğini.Sürekli parmaklarının arasından dökülmekte olduğunu.