Ağaçları suluyorum durmadan
Işığın ve rüzgârın peşinde
Uzun yürüyüşlere çıkıyorum
Yerimi çocuklara veriyorum
Parklarda ve otobüslerde
Çocukları büyüklerden çok seviyorum
Bir genç kızın halka halka gülüşü
Duvar diplerinde soluklanan ihtiyar
Aynı hazzı veriyor aynı yalınlıkla
Gökyüzünü biçimleyen bulutlar.
İçime işleyen acıyı size değil
Bir suya bırakmayı öğrendim
Dal olmaktan vazgeçeli çok oldu
Bu yüzden ne bir ağacım var
Bana beden
Ne de çiçek açacak benden.
Seninle yan yana yürürken
Şarkılar söylemek geliyor içimden
Kafeste ne kadar kuş varsa
Göğe doğru salıvermek istiyorum
Nerede ağlayan birini görsem
Omzuna dokunup geçecek demek istiyorum
Savaşları durdurmak, ezileni kaldırmak istiyorum
Kırılanı düzeltmek, insanları iyileştirmek istiyorum
Çünkü ben sadece senin yanındayken
Dünyayı kurtaracakmış gibi hissediyorum.