Varoluşunu, Mutlak Varlığa bağlanmaktan kaçınarak elde etmeye çalışır. Narsisizminden aldığı zevkle, kendisini yokluktan varlığa getirene, var kılana kayıtsız kalarak, O'nunla bağını kese rek, O'ndan bağımsız, kendi başına, kendi adına bir varlık kazanmak ister. Böylesi bir tutuma sahip olan insan, hem varoluşun kendisinin mutlak değerli olduğunu kabul etmez, hem de varoluşa isyan eder. Varoluşu bir 'hiç' olarak algılar. Kucağındaki anlamsız ve değersiz hayatla ne yapacağını, ne yapması gerektiğini bilemez. Şaşkınlık ve acı içindeki debelenip durur. Sonra çektiği acılardan dolayı hayata ve kendine karşı öfkeyle dolar.