Bir başka akşamın sabahında
Aynı gökyüzünün altında
Bir sonbahar mevisiminde
Rüyalar denizinde, gün ışıldar
İnce bir tülün ardında hayalin
Kirpiklerinde geceden kalma çiğ tanesi
Özüm yüzüne hasret, canım canına
Usulca gelen bir yakarış gibi
Göğsünden gelen o fısıltı
Seviyor, seviyor, seviyorum.. yaşanmamışta, yaşanmış gibi,
Yaşanacak yegane gerçek ölüm gibi...
Harun Küsmüş
Uzak bir ihtimali çağrıştırır gözlerin.
İki yudum suya, bir sahranın rüyasına dek.
Söz bitip, denk gelen bakışlarla
Yitip giden anılarımızda solan gülüşlerin.
Senden habersiz saçlarında gezinir benliğim,
Tel tel ayrılıyorum senden, rüzgara karışarak.
Artık uzak bir ihtimal gözlerin.
-Harun Küsmüş
Gittiğin yerde yeni bir sen yok ki dedi. Yeni bir senle tanışmayacaksın. Yolculuk seni değiştirmeyecek. Yolun kendisini yaşayacaksın. Belki dayanırsan yaraların iyileşecek. Belki bütünüyle bir unutuş, büyük bir çabayla gerçekleşecek. Ama, ama insan kendini unutabilirmi? Kendinde bulunanı, savaşan, isyan eden, sinen, kabul edeni unutur mu? Kendini unutmak, ve yeniden yaratmak... Mümkünmü?
Harun Küsmüş