yıllar geçtikçe insan en ulvi duygularını yanlış nesnelere yönlendirdiğini anlayabilir. insan zamanla yanlış şeyleri sevdiğini ve yanlış şeylere saygı duyduğunu anlayabilir…
Rüzgar denizinde savrulan yapraklar..
Sararıp solmuş sonbaharın nazında
Sokulmuş sokak lambasının loşluğuna..
Yapraklar bir zaman, hissederdi
Umudun kıpırtrısına özenen diğer yaprakların hışırtısını
Tutunurken dallarına,
Olgunlaşıp sararınca apansız Sonsuzluğun özgürlüğüne özenir oldu
Susuz kalmanın, yollara düşmenin hazzını merak etti
Şimdi konakladığı kaldırım taşlarında
Rüzgarla güneş arasında,
Bir anda geceye teslim olurken gün aşırı
Nasıl geçtiğini anlamadan günün
Durakladı birden,
Bir çift sevgilinin mahrem sözlerini duydu sanki,
Gecenin karanlığında bir insanın haykırışını,
Soluğunu tuttu etrafına bakındı.
Şahit olunan belkide bir çocuk kahkasıydı
Çünkü sevgililer hep el ele, göz göze çocuk gibiydi
Uyanınca sabahleyin
Sonra..
Bir anda boşalan dolan, okul bahçesinde buldu kendini
Hayatın sırrıdır bu belki de..
Ordan oraya savrulmaktır gerçeği hayatın.
Hemde farketmeden, farkedilmeden.
Harun KÜSMÜŞ