Tutuşmuş Zaman
Uçuşan güvercinler havada
Bir rakım özgürlüğü.
İzlemliyorum serçeleri.
Pencere önünde ekmek kırıklarını.
Çokça yokuşlu hayatın
Tutuşmuş önümde, kuru otlu bir çayır
Ayaklarımda küllenmiş zamanlı zamansız yanan ateşler
Tütsülenmiş havayı ayın ışığı deler
İçimde boşalmış bir zemberek gbi
Zaman ömrümü saran bir engerek gibi.
Açıktan kapalıya katlıyor duvarları
Sıkışıyorum, sıkıştıkta
İçimi ısıtan bir ses fısıltı gibi
Giyinmişim okul çantam Sırtımda
Hayata hazır olma marşı
Cebimde kuruşla, liralar..
Cebimde değersizleşmiş bir hayat telaşı
Harun KÜSMÜŞ
Reklam
Sinsi korkularından sabah uyandığında sıyrılmış olmak. Tüm kibir kokusu yayan; irin ve leş kokulu şeyleri sıyırıp atmak, her nerdeyse bilerek. Bilmek sonra; bilirken biriken hiçliğinin farkına varmak ve bulmak. Bulduğunu anlamak, anladığına razı olmamak..
Harun KÜSMÜŞ
Bu daima böyledir. Hadiseler kendiliğinden unutulmaz. Onları unutturan, tesirlerini hafifleten, varsa kabahatlerini affettiren daima öbür hadiselerdir.
Hayat denen bir şey vardı. Paralı parasız insanlar yaşıyorlardı. Kızıyorlar, gülüyorlar, ağlıyorlar, alakadar oluyorlar, seviyorlar, ıstırap çekiyorlar, fakat yaşıyorlardı.
İnsan neyi anlatabilir? İnsan insana, insanlara hangi derdini anlatabilir? Yıldızlar birbiriyle konuşabilir, insan insanla konuşamaz..
Reklam