Hasan
@hasankzn
27 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
"İnsan aslında karmaşık bir varlık değil. Çoğunluğu zamanın büyük bir bölümünü yaşamak için kullanıyor, geriye kalanı ise, özgür oldukları küçük zaman diliminden öyle korkuyor ki, ondan kurtulmanın her türlü yolunu deniyor. İşte insanın değişmez yazgısı!."
Sayfa 7 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
Reklam
"Değerli dostum, insanların kalbini anlamak olanaksız bir şey!.."
Sayfa 3 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
"İnsan niçin yaşadığını bilmezse günü gününe yaşamakla kalıyor; günün geçmesini, gecenin gelmesini beklemekten başka zevki olmuyor. Bugün nasıl yaşadım, sorusuna cevap vermeden uykuya dalıyor, ertesi gün gene aynı hayat.."
Sayfa 286 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
Puan vermedi
…
-Bahsettiği İlya İlyiç kim?
-Oblomov; sana ondan çok bahsetmiştim.
-Evet, hatırladım; senin bir dostun, bir okul arkadaşın. Ne oldu?
-Öldü, hayatı yok yere harcandı gitti.
Ştols içini çekip biraz daldıktan sonra:
-Zekâca kimseden aşağı değildi, dedi. Tertemiz, billur gibi bir ruhu vardı. Asil heyecanları olan bir insandı. Ama hiçbir şey yapmadı.
-Niçin? Ne yüzünden?
-Ne yüzünden mi?.. Oblomovluk!
…
Oblomov
İvan Gonçarov tarafından yazılmış olan kitap, ana kahramanımız olan İlya İlyiç Oblomov üzerinden çağımızın toplumsal bir ruh hastalığını tanımlıyor. Sürekli düşünen, her daim zihninde planlar ve projeler üreten kahramanımız ne yazık ki bunları bir türlü hayata geçiremez. Çünkü her daim kafası karışık ve kararsız bir haldedir. Kendisi "Oblomovluk" hastalığına yakalanmıştır. Romanda kahramanımız üzerinden bu ruhsal duruma bu isim verilmiştir. Tıpkı bir okyanus kadar geniş olan hayal dünyasında ve sürekli bir düşünme ve plan yapma döngüsü içinde takılıp kalmıştır Oblomov. Bazen, bazı zamanlarda içinde eksik olan bir yanının olduğunu hatırlar. İçinde bir yerlerde pusuya yatan meseleler ve düşünceler Oblomov'u derin gaflet uykusundan uyandırır. Gelişiminin yarım kaldığını, sürekli hayalini kurduğu şeylerin hiçbirini yapmadığını, hayatına bir ağırlığın çöktüğünü gördükçe içi parçalanır. İçinde hiç uyanmadan kalmış, biraz kurcalanmış fakat hiçbiri sonuna kadar işlenmemiş birçok yetenek olduğunu acı acı sezer.
Bazen okuduğumuz kitaplardaki karakterlerde kendimizden bir parça görürüz. Hatta bazen ileri gider bu kitapta anlatılan bayağı benim, deriz. İlya İlyiç genel olarak insanlığın bir temsili gibi.
Şöyle bir düşünelim; hepimizin hayalleri, yapmak istedikleri, olmak istediği bir kişi profili var içimizin bir köşesinde. Sürekli bunlar üzerine düşünür ve bunları
