Bir arkadaşımın tavsiyesiyle almıştım bu kitabı, ancak şimdi okuma fırsatı bulabildim ve sevemedim; çoğu zaman öneri sonucu aldığım kitaplarda bu durumu sık yaşıyorum. İstisnalar da var tabii ki, önerilerine güvendiğim insanlarda bunu yaşamadım hiç.
Belki de beklenti içinde okuyorumdur diye düşünmüştüm, ama okumak için heyecanlı da değildim, sanmıyorum. Yekta Kopan’dan daha önce ‘’Bir De Baktım Yoksun’’u okumuştum ve o öykülere bayılmıştım. Ama şu an okuduğum öyküler için aynı fikirde değilim.
On iki öykünün yer aldığı eserde, hikâyelerin kahramanları çocuklar ve onların bakış açılarıyla yaşananlara tanık oldum, her öyküde farklı bir çocuk ve olayla karşı karşıya kaldım. Yüzleşmek zorunda kaldıklarıyla, iç çatışmalarıyla ve gerçeklerle boğuşurken bir yandan da hayalleri ve umutlarıyla yetişkinlerin dünyasına bakıyorlar. Bu bağlamda öykülerin temaları çok güzel aslında, ama bir ‘’olmamışlık’’ vardı. Anlatıcılar, çocuk gibi değillerdi. Çocuklara özgü olan o dili göremedim. Evet, zor durumlara düşüyorlar, başlarına birçok dert açılıyor, sevdiklerinin acılarına tanık oluyorlar… Belki de bu sayede erken büyümek zorunda kalıyorlar, fakat çocukların içlerinde var olan o umudu hissedemedim doğrusu. Anlatım çok kalabalık, düşünmeye imkânım olmadı gibi bir şey oldu. Umudu yakalayamamamın bir nedeni olabilir bu.
Boşluk bırakılmayan, hıncahınç dolu, geveze anlatımları sevemiyorum ve böyle metinlerden kopuyorum hemen. Yoğun, karışık ve katmanlı üsluplarla karıştırılmasın bu, mesela zamanların birbirine geçtiği ‘’bilinç akışına’’ hastayımdır. Bu türde yazılmış kitapların çoğuyla, çok ayrı bir bağımız vardır.
Aralarında biraz da olsa hoşuma giden öyküler de oldu, ama genel düşüncelerim bu. Edebi lezzetten yoksun kaldığım ve bitirmeye çalıştığım bir kitap oldu yani.
İncelememi
Anlam arayışı, çaresizlik, umutEdebiyat
Öncelikle kitabın konusunu tartışılmaz bir şekilde iyiydi. Şu günlerde Narin olaylarının üzerine denk gelen bu kitap etkileyiciydi. Doğuda amcası tarafından tecavüze uğrayan ve namus davası için öldürtülmek istenen bir kız var. Bitmek bilmeyen davalar günümüz Türkiye’sinde hala devam etmekte. Hepsini şiddetle kınıyorum.
Kitabı edebi yönden inceleyelim dersek bir sene önce başladığım kitabı şartlar ve koşullardan daha yeni bitirdim. Ara ara okumaya devam ettiğim bir kitaptı. Ama akmıyordu. Eğer ki akıcılığı olsaydı bir sene asla beklemezdi bu kitap. Normalde Livaneli kitaplarına hastayımdır. Çok akıcı olurdu ama Mutluluk akıcılık konusunda çok geri kalmış. Çok ağır ilerliyor ve ne olacak acaba diye merak duygusunu son 100 sayfaya gelene kadar alamadım. Son 100 sayfada elimden bırakmadım kitabı zaten ve 2 günde 150 sayfa tamamladım. Bazı betimlemeler Türk dizilerindeki gibi dakikaları doldurmak için yapılan boş sahneler gibiydi. Son 100-150 sayfaya kadar sıkılmadan okursanız gerisi çok hızlı akıyor.
Bir de kitap öyle bir yerde bitiyor ki sanki 2. Kitap da gelmeliymiş gibi. Tam bir son alamadım. Sayfayı çevirip devam edeceğimi düşünürken meğerse kitap bitmiş. Meryem’in nereye savrulduğunu, Cemal’in bu saatten sonra ne yapacağını, profesörün çaresiz hayata teslim oluşunu okumak isterdim.
Okumak isteyenler anlam arayışı için, çare ve çaresizlik için mutlaka okusunlar ama benim gibi odak problemi yaşayan insansanız biraz başlarda sıkılabilirsiniz.
Şimdiden iyi okumalar dilerim
Mutluluk
Zülfü Livaneli
Mutluluk
Zülfü Livaneli
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Umut Sarıkaya ve Özer Aydoğan karikatürlerine oldum olası hastayımdır. Hatta telefonumun galerisinde "karikatür" diye bu ikisinin çizimlerinden oluşan bir arşiv bile vardır. Bir yerde sıra beklerken, sıkıcı bir ortamda falan daralmaya karşı birebirdir. Karikatür, vede bu iki ismin mizah anlayışını seven biriyseniz acil durumlara karşı evde kolay erişebileceğiniz bir yere koymanız şiddetle tavsiye edilir.
Dostum sen ne anlatıyorsun?-Jerome_David_Salinger608.jpg)
Son bir ayım kendimce yanlış tercihlerle kötü kitaplar okuyarak geçti, moralim bozuktur herhalde diyerek yaklaşık on gün süreyle elime kitap almadım, çok da kendimi bunaltmak istemedim. Tabi bu sırada filmlere yaslandım, muazzam da filmler izledim.
Biyografi filmlerine oldum olası hastayımdır. Çavdar Tarlasındaki Asi yani Rebel in the Rye filmi.
720p-izle.com/izle/altyazi/re...
Beni çok etkiledi. Salinger'in başından geçenler, hayatı tam da yazar derinliği içeren cinsten. Yıllardır bekliyordu kitap kitaplığımda, dedim canım bu seni kitap dünyasına yeniden sokacak kitap, başla.
Nerdeeee, biri derinlik mi dedi?
"lanet olsun adamım, hey kahrolası lanet kıçını kaldır ve beni dinle seni küçük aptal, bu lanet yerde ne mi arıyorum dostum, hey sen gerçekten bir pisliksin, buna bittim dostum...." şeklinde süregiden berbat amerikan sinemasını edebiyat yapmışlar, bir de en az 40 dile çevirip edebiyat diye satmışlar.
Bu Amerikalılar gerçekten dünyayı keklemeyi iyi biliyor ha dostum, buna alışsan iyi edersin seni küçük lanet serseri.
Kitap Salinger'i hayatta kalmayı başarmış ancak beni de edebiyat dünyasına küstüren cinsten olacaktı ki nihayet bitti. Canım Sabahattin'ciğim neden daha çok yazmadın ki diye serzenişim başlıyor her bu tarz kitaplar sonrası.
Neyse bir magazin bilgisiyle satırlarıma son veriyorum. Salinger askere gitmeden önce bir kız seviyor, Oona. Kız 17 yaşında, birbirlerini seviyorlar ve askere gitmeden önce küçük bir nişan, kız söz veriyor bekleyecek. Bu arada kızımız çok güzel ve gelecekte aktris olmayı istiyor. Salinger gidiyor askere cebinde yarinin fotoğrafı, bir kaç ay sonra gazetelerin manşetlerinde büyük evlilik olayı, sevgilisi manşetlerde.
17'lik kızımız kimle mi evleniyor?
54'lük Charlie Chaplin ile:)) Garibim kız aktris bile