En iyi özür;
değişmiş bir tavır,
dikkat edilen bir davranış
ve tekrarlanmayan hatadır.
Yüzyıllardır dini değerler, gelenek ve ahlak adı altında dayatılan tüm o kuralların tek bir hedefi var: Kadının bedeni, iradesi ve hayatı.
Bizi öfkelendirmekte sonuna kadar haklı olan bu düzen, kutsal sayılan ne varsa arkasına sığınarak kadını kafese kapatırken, erkeğin her türlü barbarlığını görmezden geliyor, hatta alnından öpüyor.
Erkek hata yaptığında nefistir, insani hatadır denilip üzeri örtülüyor, geçiştiriliyor, hatta çoğu zaman bir saygınlık göstergesi haline getiriliyor. Ama konu kadına geldiğinde o mekanizma devasa bir kırbaca dönüşüyor. Kadının saçı, sesi, kahkahası, ne giydiği ve nasıl yaşadığı, din tüccarlarının ve o ataerkil zihniyetin en büyük derdi haline geliyor.
Erkeklerin tecavüzleri, şiddeti, sadakatsizlikleri ve daha birçok şeyi dinin işine gelen tarafı alınıp evrilip çevrilerek "erkektir yapar" aklanmasına uğrarken; kadın en ufak bir özgürlük alanına sahip olmaya çalıştığında dinden çıkmakla ve ahlaksızlıkla damgalanıyor. Hatta bazı ülkelerde kadının hayatına bile son verilebiliyor.
Kimin neye, nasıl inandığı kimseyi ilgilendirmez. Ancak kendi zaaflarını kutsallığın arkasına gizleyerek bizi suçluluk psikolojisiyle sindirebileceklerini sananlar büyük bir yanılgı içinde. Biz, dini ve diğer değerleri paravan yaparak kurduğunuz bu sömürü düzenine ve kendi konforunuza göre çizdiğiniz sahte ahlak sınırlarına sığmıyoruz. Kadınların öfkesi, kurduğunuz o karanlık ve ikiyüzlü duvarları çoktan çatlattı ve eninde sonunda o duvarlar başınıza yıkılacak.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Sevgili 1k yöneticileri bana bir bağış yapmak istemiş sanırım. 300'lerde olan takipçi sayım birden 539'a çıktı. Bu sistemsel bir hatadır büyük ihtimalle. Ama nasıl olduğunu anlamadım 😭 
1000Kitap Destek
1000Kitap Destek
Bazı hikâyeler vardır…
başlaması hatadır,
bitmesi ise imkânsız.
Bizimki öyleydi.
Ne tam anlamıyla başlayabildik,
ne de gerçekten bitebildik.
Aradan geçen zaman…
hayatın üzerimize örttüğü bütün o “doğrular”…
hiçbiri seni içimden silemedi,
Sadece…
seni sessizliğe dönüştürdü.
İnsan zamanla alışıyor sanıyor.
Eksik yaşamaya,yarım kalmaya,susmaya…
Ama alışmak…
unutmak değilmiş.
Bunu en iyi ben öğrendim.
Bir gün…
her şeyin bittiğini anladığım anda fark ettim:
Sen hâlâ içimde konuşuyorsun.
("BEN DE SENİ SEVİYORUM"diyişin o ses tonun,kalbimin en ücra noktalarına işlenmiş,beynimde hiç durmadan esen bir rüzgar gibi ömür boyu benimle olacak)
Bir cümlede,
bir kitap sayfasında,
bir şarkının en sessiz yerinde…
Hep oradasın.
Ve ben artık seni kovalamıyorum.
Çünkü anladım…
Bazı insanlar hayatına ait olmak için değil,
sana kendini öğretmek için girer.
Sen bana sevmeyi öğretmedin sadece.
Kaybetmeyi de öğrettin.
