Ey nihâl-i işve bir nevres fidânımsın benim
Gördüğüm günden beri hâtır-nişânımsın benim
Ben ne hâcet kim diyem rûh-ı revânımsın benim
Gizlesem de âşikâr etsem de cânımsın benim
Kötü esasında kaybolmuş kişidir. Yaptığı fenalıklar nedeniyle iyiliğin ve güzelliğin yurdundan uzak düşmüştür. Daha hayattayken topyekûn çürümeye başlamıştır.
İyi saf ve duygusaldır. Duygularını yönetemez, saklayamaz, her halini belli eder. Kötü başkadır. Bütün hareketlerini profesyonel bir şekilde kontrol altında tutar. Onu anlamak zordur. Mutsuzken mutlu görünebilir.
| Muhit
İbrahim Tenekeci
“İyiler dostluk, kötüler ilişki kurar. Kötülük dirayetli iyilik kırılgandır. Kötü hatır gözetmez, kul hakkını düşünmez, vefayı önemsemez, vebal aklına bile gelemez. İyi ise bunlar olmadan yaşayamaz.”
Eğer bunları kaybederse ve hâlâ iyi kalmaya çalışıyorsa kaybettiği huzuru tekrar bulamaz. Çünkü kendinden taviz vermiştir ve kalan hayatını kendine zindan etmesi içten bile değildir.