hatice
@haticekka
ırmak yatağına sığınıyorum sınırlı bir çağ bu
28 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
"Düğme iliğine ne oldu?" “Düğme iliği?” "Evet. Eskiden düğmeler yarattığını ama başarısız olduğunu söylemiştin ya. Şimdi ne oldu diyorum." Minjun kendine gelmek için başını sallayıp Sungchuľa bakmış, bir süre düşündükten sonra, “Basit. Üstümü değiştirdim. Giydiğim yeni gömlekte ilikler çoktan açılmıştı İliğe uyacak düğmeler yaptım ve kolayca dikildi” demişti. "Nasıl yani? Hepsi bu kadar mı?” "Dünyanın bir yerlerinde önce geniş ilikler açıp birinin gelmesini bekleyen insanlar da var Kendilerini bulanların güzel düğmeler yapmasına yardım bile ediyorlar Yüzüne bakınca ne düşündüğünü anlıyorum. Sistem aynıyken nazik birkaç kişinin birbirine yardım etmesinin ne manası var diyorsun, değil mi? O da doğru Ama dün dedim ya Zamana ihtiyaç var."
Reklam
Youngju ve Jimi'nin dudaklarının ucunda beliren gülümsemeler Sungchul'un etkileyici bir konuşma yapmasına güç veriyormuş gibi görünüyordu. O gülümsemeler Minjun'a zaman kazandırmıştı; hayatı yavaş yavaş kabul etme zamanı, yalpalasa da, hata yapsa da ilerleyebileceğine dair kendine inanabilmesini sağlayan zamanı...Artık Minjun da onlara sorunları olmasına rağmen hiçbir şeyleri yokmuş gibi davranan Youngju, Jimi ve çevresindeki insanlara aynı şekilde gülümsemek istiyordu. Minjun son günlerde oldukça iyi hissediyordu. Gitgide filizlenen bir fikrin nihayet kendi kendine yeşerdiğini, geçmişteki Minjun ve şimdiki Minjun'un uzun zaman sonra yeniden bir araya geldiğini duyumsuyordu. Geçmişin Minjun'u bugünün Minjun'unu, bugünün Minjun'u da geçmişin Minjun'unu kabul etmişti. En sonunda hayatını bütünüyle kucaklayabilmişti.
Minjun onunla tanıştığından bu yana ilk kez arkadaşının yakışıklı olduğunu düşündü. Görünüşü yüzünden değildi. Işık saçtığı içindi.
"Artıkçok mu geç?" Minjun bir an düşünüp, “Bilmem Bunu bilemem. Ama artık bunu istemeyi istemiyorum. Şu anda memnunum. Yaşamak için bu yeterli değil mi?” demişti.
Reklam