• H a t i c e
@hatices07
Kendi yaşamının öğrencisi..
Türkçe Öğretmeni
MAKÜ, Eğitim Fakültesi
Antalya
114 kütüphaneci puanı
1576 okur puanıNisan 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
(…)kalbimin en son ümidini kırmaya, mahvetmeye yürümüş, gidiyor öyle mi, onu takip etmeli, değil mi?
Reklam
Ben uzanmış olduğum koltukta aşk felaketimi düşünürken... Evet, aşk felaketi! Artık emin olmuştum, ben âşıktım. Aşkın en şiddetli özlemiyle, heyecanıyla âşıktım. Fakat hüzünlü, ümitsiz bir sevda. Neden; sebebini bilemiyorum.
Aşkın insanı şair edebileceğine inanıyor musun? Eğer inanmıyorsan hata ediyorsun, benim gözümde şüir kusursuz güzelliktir. Kusursuz güzellik ise aşkı çağırır.
MecburiyetHikaye (Öykü) Edebiyat
(Spoiler içerir.)
Mecburiyet benim için yalnızca savaşın anlatıldığı bir eser olmadı; insanın kendi vicdanıyla, korkularıyla ve kaçamadığı kaderiyle yüzleşmesini anlatan oldukça sarsıcı bir metindi. 
Stefan Zweig , kısa bir hikâyenin içine öyle yoğun duygular yerleştiriyor ki, kitap bittiğinde geriye yalnızca bir karakter değil; insan ruhunun taşıdığı yük kalıyor. Özellikle savaşın bireyin iç dünyasında açtığı yaraları anlatış biçimi, kitabı sıradan bir savaş anlatısından çok daha derin bir noktaya taşıyor.
Kitap boyunca en çok hissettiğim şey çaresizlik oldu. Ferdinand’ın yaşadığı iç çatışmalar, aslında birçok insanın hayatında bir noktada hissettiği “zorunda kalmak” duygusunun güçlü bir yansımasıydı. Kendi hayatını yaşamak isteyen bir insanın, toplumun, savaşın ve düzenin baskısıyla başka bir yola sürüklenmesi insanı ister istemez düşündürüyor. Stefan Zweig burada karakterini yargılamıyor; aksine onun korkularını, kaçışlarını ve vicdan azabını öyle nahif bir şekilde aktarıyor ki okuyucu karakterle empati kurmadan edemiyor.
Yazarın dili ise her zamanki gibi son derece akıcı ama bir o kadar da yoğun. Sayfa sayısı az olmasına rağmen insanın zihninde uzun süre kalan cümleler bırakıyor. Özellikle psikolojik çözümlemeler konusunda Stefan Zweig’in neden bu kadar güçlü bir yazar olduğunu bu kitapta bir kez daha anlıyoruz. Karakterlerin dış dünyasından çok iç dünyasına odaklanması, kitabı daha etkileyici ve daha gerçek kılıyor. Çünkü savaş burada yalnızca cephede değil; insanın zihninde yaşanıyor.
Kitabın atmosferi de beni etkileyen en önemli unsurlardan biriydi. Sürekli hissedilen bir baskı, huzursuzluk ve kaçınılmaz sona doğru ilerleyen ağır bir hava vardı. Bu durum kitabın ismiyle de mükemmel bir uyum içerisindeydi.
“Mecburiyet” yalnızca fiziksel bir zorunluluğu değil; insanın kendi
Mecburiyet benim için yalnızca savaşın anlatıldığı bir eser olmadı; insanın kendi vicdanıyla, korkularıyla ve kaçamadığı kaderiyle yüzleşmesini anlatan oldukça sarsıcı bir metindi. Stefan Zweig , kısa bir hikâyenin içine öyle yoğun duygular yerleştiriyor ki, kitap bittiğinde geriye yalnızca bir karakter değil; insan ruhunun taşıdığı yük kalıyor. Özellikle savaşın bireyin iç dünyasında açtığı yaraları anlatış biçimi, kitabı sıradan bir savaş anlatısından çok daha derin bir noktaya taşıyor.
Kitap boyunca en çok hissettiğim şey çaresizlik oldu. Ferdinand’ın yaşadığı iç çatışmalar, aslında birçok insanın hayatında bir noktada hissettiği “zorunda kalmak” duygusunun güçlü bir yansımasıydı. Kendi hayatını yaşamak isteyen bir insanın, toplumun, savaşın ve düzenin baskısıyla başka bir yola sürüklenmesi insanı ister istemez düşündürüyor. Stefan Zweig burada karakterini yargılamıyor; aksine onun korkularını, kaçışlarını ve vicdan azabını öyle nahif bir şekilde aktarıyor ki okuyucu karakterle empati kurmadan edemiyor.
Yazarın dili ise her zamanki gibi son derece akıcı ama bir o kadar da yoğun. Sayfa sayısı az olmasına rağmen insanın zihninde uzun süre kalan cümleler bırakıyor. Özellikle psikolojik çözümlemeler konusunda Stefan Zweig’in neden bu kadar güçlü bir yazar olduğunu bu kitapta bir kez daha anlıyoruz. Karakterlerin dış dünyasından çok iç dünyasına odaklanması, kitabı daha etkileyici ve daha gerçek kılıyor. Çünkü savaş burada yalnızca cephede değil; insanın zihninde yaşanıyor.
Kitabın atmosferi de beni etkileyen en önemli unsurlardan biriydi. Sürekli hissedilen bir baskı, huzursuzluk ve kaçınılmaz sona doğru ilerleyen ağır bir hava vardı. Bu durum kitabın ismiyle de mükemmel bir uyum içerisindeydi.
“Mecburiyet” yalnızca fiziksel bir zorunluluğu değil; insanın kendiReklam