Hatice Uçar

Her aşkın öldüğünde gittiği yer aynı değil aynı değil kalbin kaldırdığı hasat, uğradığı zarar Ben çıkamazken yüzüne kan oturmuş akşamlardan dışarı serde bu heves, bu ümit, bu humma aşk adaşım olana kadar bendeki bu kalp imkânı! Biliyorum, aynı şafağı sökmüyor gecelerimiz bu aşk benimle benim aramda artık gerisi yas tutan kelimelerin âhı!
Reklam
yer değiştirir imayla imla tınıyla çağrışım bin benzer bir benzemez harita kulağındaki hatırladıklarıyla aklın ayırdıkları imayla geçilen imlaya takılan hayata
Acı sanki vardı da geziyor ama sahip bulamıyor, kendisine katlanacak bir yürek arıyordu.
Neyini sevmediğimi bilmediğim zaman bile sevmiyordum. Bilmemek sevmekle aramdakiydi desem, insan neyi bilmiş de sevmiştir ki?
…kâinatta her şey kendini tanıyanı ve kabule hazır olanı arıyordu