Reklam
"Şimdiye kadar tek kelime konuşmadım. Neredeyse on bir yaşındayım..."
Kimse gerçek beni tanımıyor, kaç kez tuvalet köşesinde oturup saatlerce ağladığımı, kaç kez tüm umudumu yitirdiğimi, kaç kez kendime zarar verdiğimi, kaç kez delirdiğimi hissettiğimi, kaç kez kendimi tüm dünyaya kapattığımı, kaç kez sadece şarkılara sığındığımı her üzüldüğüm de her umudumu yitirdiğim de kafamda ki düşüncelerin ne kadar acı verici olduğunu kimse bilmiyor.
"Gerçekten iyi misin şuan?
Yoksa annen iyi görsün de üzülmesin, baban güçsüz sanıp kızmasın, arkadaşın dertli olduğunu düşünüp yanından gitmesin, sevgilin senden bunalmasın, çocuğun seni zayıf görmesin diye "iyi gibi" mi yapıyorsun?
Başkaları seni mutlu sansın diye mi böyle gülüyorsun?
Ve başkaları, canının acıdığını gözlerinden anlamasın diye mi kaçırıyorsun bakışlarını bu kadar?
Nefes almanın sana verilen bir mucize olduğunu görmeden, sadece nefes alabildiğin için mi alıyorsun?
Gerçekten "iyiyim" demedikçe, mutsuzluklarını bastırıp dibine kadar yaşamadıkça, bir Sezen Aksu açıp ağlamadıkça, gerçekten "iyi" olamayacaksın.
Neden ağladıkça rahatlarız hiç düşündün mü? Çünkü ağladıkça kurtuluruz yüklerimizden, kalbimiz ferahlar, biraz olsun.
Eziyet etme kalbine. Biliyorum, çok şey yaşadı. Çok yordun kalbini, biliyorum. Sadece sen de yormadın, başkaları da müdahale etti çok.
Ama bırak.
Çevren yüzünden, toplum yüzünden, o güzel kalbine yaptığın haksızlığın farkına var çünkü "iyi" olmayı her şeyden çok hak ediyorsun, hem de şüphesiz."