3 Haziran Pazartesi sabahı🖤💐 Vera pencereden giren güneşle erkenden uyanır, ama yataktan çıkmaz, sessizliği bozmak istemez. Saat yedi buçuğa doğru Nazım Hikmet kalkar. Yarı çıplak, her zamanki gibi
Ölümün saati yok 2
İnsan, sanki hiç ölmeyecekmiş gibi planlar yapıyor. Kırılıyor, kırıyor, bazı şeyleri erteliyor. Oysa hayat, beklediğimiz kadar uzun değil. Bir gün son kez bir dostla konuşacağız, son kez bir sokağın köşesinden döneceğiz, son kez sevdiğimiz birinin yüzüne bakacağız. Ama bunun son olduğunu o an bilemeyeceğiz.
Belki de hayatın en büyük gerçeği budur: Sahip olduklarımızın değerini, onları kaybetmeye yaklaşınca anlarız. Bu yüzden bazen durup etrafımıza bakmak gerekir. Çünkü zaman sessizce geçerken, aslında biz de onunla birlikte eksiliyoruz.
NotlarDuygu ve Düşünce
Bir sabah uyandım. Yolunda gitmeyen ne kadar çok şey var hayatta, fark ettim. Tüm bunlar konuşulmalı, dedim. Kendime. O sabah tanıyamadığım bir ben vardı aynada. Savrulmuş, hırpalanmış, dağılmıştı.
Çoğu insan, üstüne düşünmeye gerek duymadan, sahte bir hayat yaşar. Oscar Wilde, “İnsanların çoğu aslında başka insanlardır” diyerek bu gerçeği ortaya sermişti. İnsanların çoğu, arzu edip etmediğinden emin olmadığı hayatların peşinde harcar yaşamını. Ömür boyu istediği ama kendisinin hiçbir işine yaramayan şeyleri arar durur bazıları. Bu öyle bir arayış ki hayatın tek amacı buymuş gibi bir anlamsızlığın peşinden sürüklenmekten başka bir şey değildir. Kendini tanımayınca insan, ne aradığını da ne istediğini de bilmez. Çoğu insan bu şekilde kaybeder kendini. Hayat, nereye çıktığı belli olmayan yollar ve hangi yoldan gittiğini bilmeyen yolcularla doludur. 💐
Hiç kimse dinlemiyor kalbin ne söylediğini
Kimse gerçeği duymuyor
Hayat yokuşlarında yalan savaşlarıyla
Kimse gerçeğini görmüyor
Yıllar sonra anıların üzülerek hatırlanacak
Pişmanlık ne kaderini ne de peşini bırakmayacak
Aşkın kor, soğuk sularına kapılmayacak
O an bi' daha yaşanmayacak
Gidecek yerin yok, çalacak bir kapın yok
Anlarsın yalnız kaldın mı bu dünyada
Diyecek sözün çok ama dinleyen yok
Yoruldum yanlış sevmekten, yalan dünya
Yine dağınık ve belki kırıcı bir yazı...
Neden artık karakterlerine bağlanabildiğim nadir yazarlar, bütün kitaplarını çıkmaza sokmaktan bu kadar zevk alıyor? Ben huzur hissetmek istiyorum kitabı okurken, boğulmak değil. Ben güzellik