“Yalnızdım, kendi dünyama hapsolmuştum, diğerleriyle iletişim kuramıyordum; varlığımı onların varlığından ayıran, beni onların hayatı ve faaliyetleri dışında tutan camdan bir duvar vardı sanki.”
Sonu, sanki kitap kafamızda hiç bitmesin diye böyle bırakılmış gibiydi. Beklediğim bu değildi açıkçası ama Canan Tan her zamanki gibi ağlattı. Ve bir de aşkın yanında bilimsel araştırmalara başvurularak yazılmış bir kitap.