Zaman solgun kenarı gibidir bir kayın yaprağının.
Parlayan giysidir, yadsıyıp attığı Tanrı'nın,
O, ki daima derinlikti,
Uçmaktan yorulduğu an ve her yıldan gizlendiği, onun köksel saçı her şeyi delip uzadığı zaman.
Yalnızlığa, "kendi kendimle ben"in alanına yönelmek bir görevdir; bunu yapmak çoğu zaman oldukça ağır gelir, çünkü insan, bu noktada kendi içselliğindeki gerilim ve güçle, bilincini kovalayan ihtiyaçlarla temasa geçmektedir.