Başımız kendi haline bırakıldı mı oradan boyuna insanlar gelip geçiyor, insanlar konuşuyor. Hep onların halleri, gülmeleri, ağlamaları, bin bir çeşit davranışlarıyla dolup taşıyoruz. Başımızda dolaşan insanlar arasında bir tanesi var, en münasebetsizi o!.. Her yere burnunu sokuyor. Her taşın altından çıkıyor. Her söze karışıyor, ah bir onu susturabilip ötekileri dinleyebilsek!..
-O da kim ola!
-Kim olacak? Haşmetlu kendimiz efendimiz hazretleri.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yanılmıyorsam, zamanımızın renk ve biçim dünyasında üzerinde durulacak en önemli konu budur: Zanaatı küçük görmemek. Halk için, halkın hoşuna gitsin için yapılanı değil, doğrudan doğruya halk tarafından yapılan sanatı küçümsemek.
Bir yanda müzelerin alacakaranlığına gömülmüş sanat eserleri, bir yanda da ancak gelecek nesillerin tadını çıkarabileceği ileri sürülen sanat eserleri, yanı başımızda da durup dinlenmek bilmeden akıp giden hayatın, dünyanın kendisi ve adım başında karşımıza çıkan, bizi sevindiren veya kızdıran sanat eserleri.
Hani bazı radyolar vardır öğretmenim, alınlarının ortasında dana gözü gibi mavili, yeşilli bir göz yanar söner. Bu göz parladıkça istasyonu iyi aldığına, bulandıkça uzaklaştığına alamettir. Bazen bu radyolar bozulur. İçindeki alıcı lambaların hepsi söner de, bu göz hala yanar yanar durur.
Ben böyle sadece gözleri parlayan, içindeki lambaların çoğu sönmüş nice okullar, nice öğrenciler gördüm. Evvela bu lambaları düzenlemeli, ondan sonra elektrik sarf etmeli, değil mi öğretmenim?