Günümüz dünyası eylem ve duyguların temsil edildiği ve yorumlandığı bir tiyatro değil, mahremiyetlerin sergilendiği, satıldığı ve tüketildiği bir pazardır. Tiyatro temsilin, pazarsa sergilemenin mekanıdır. Böylece de günümüzde teatral temsil yerini pornografik sergiye, teşhire bırakır.
Sayfa 53
Reklam
İnsan ruhu, görüldüğü kadarıyla, ötekinin bakışından uzak, kendi başına kalabileceği alanlara ihtiyaç duyar. Geçirgenlikten yoksun olma gibi bir özelliği vardır. Bütünüyle ışıklandırılması yanmasına ve bir tür ruhsal tükenişe (burnout) yol açacaktır. Sadece makineler şeffaftır. Hayatı hayat yapan kendiliğindenlik, olay, doluluk ve özgürlük şeffaflığa izin vermez.
Sayfa 17
Olumluluk toplumu hiçbir olumsuz duyguya izin vermez. Böylece insanlar eziyet ve acıyla başa çıkma, buna biçim verme becerisini yitirir. Nietzsche’ye göre insanın ruhu derinliğini, büyüklüğünü ve gücünü tam da olumsuzlukta oyalanmaya borçludur.
Sayfa 20
Teşhircilik toplumunda her özne kendi reklam nesnesidir. Her şey sergi değerliyle ölçülür. Teşhircilik toplumu pornografik bir toplumdur. Her şey dışa çevrilmiş, ifşa edilmiş, çıplaklaştırılmış, ortaya serilmiş durumdadır. Teşhir etmenin aşırılığı her şeyi “tüm sınırlarından arınmış olarak derhal tüketilmeye açık bir meta haline getirir."
Sayfa 28