Beni yoran ve perişan eden, yaşam baskısına, çevre baskısına ve ellerimi ayaklarımı bağlayan zincirlerin baskısına tüm gücümle direnmeye çabalıyordum. Ben bir kadın yani bir insan olmak istiyordum. Benim de nefes almaya, haykırmaya hakkım olduğunu söylemek istiyordum. Furuğ Ferruhzad
Çiçekleri düşünmüyor kimse
Balıkları düşünmüyor kimse
Kimse
Kalbi güneşin altında iltihaplanan
Hafızası yeşil hatıralardan usul usul boşalan bahçenin
Ölmekte olduğuna
İnanmak istemiyor
Ve bahçenin duygusu sanki soyut bir şeydir
Çürümüştür kendi yalnızlığında Furuğ Ferruhzad