— Baba... Zavallı babam... Affet beni...
Zehra birkaç gün sonra Anadoludaki mektebine döndü. Muallimin artık bir eksiği kalmamıştı.
Acımayı öğrenmişti.
"Mektuplardan anlaşıldığına göre âlicenap adam senelerden beri karımla sevişiyormuş... Vakayı kız kardeşi Mesadetle benim bilhassa son senelerde abtestsiz yere basmayan başını seccadeden kaldırmayan kaynanam da biliyormuş..."
Belki çocukça bir fikirdir felsefe kitaplarında yeri yoktur ama ben saadeti ikiye ayırırım başkalarından alınan saadet başkalarına verilen
saadet. Benim için hakikî saadet başkalarına verilen saadettir.