Reklam
Felakete uğramış bir zavallının ağladığını görünce,
Ona susmasını öğütleyip sabır dileriz,
Ama aynı ağırlıkta bir acı bizim üstümüze çökse,
Onun kadar, belki de daha fazla, dizimizi döveriz.
Hiç umudum kalmadı, iyi günler gelecek diye,
kötü günlerse geliyor bir yol bulup kendilerine.
Ümitler tükenince korkmak, ne korkunç.
Hırslılar bıraksın umutlarını, korkaklar da tasalarını:
açgözlü zaman ve boşluk yutuyor hepimizi.
Ölüm bir bütündür ayrılmaz, tahrip ederken bedeni, ruhu esirgemez.