Helin Taşkale
@helik
Ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım...
145 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dün bir anda elimdeki kitapları bir kenara bırakıp şiir okumak istegiyle Ah’lar ağacına başladım. Didem madak, yalın kendine has betimlemeleriyle bizlere içimizi hem ısıtacak hem de zaman zaman burukluk bırakacak duygular yaşatıyor. Şiir okumayı seven biri olarak bu aynı zamanda kendisiyle tanışma kitabım oldu. Ayrıca kadınların sanat ve duygusal yönleriyle böylesi şiirler yazması hem çok hoşuma gidiyor hem de bana ilham veriyor. Ah diyor bir çok satırlarında bu ah bazen öfke, bazen özlem ve yer yerde pişmanlık anlamlarıyla bizi alıp götürüyor. Bir solukta okuyup bitirilecek bir kitap ama ben sindire sindire her bir cümlesinde kendime güzellemeler yaparak biraz ağırdan aldım:) ve ayrıca içimizdeki tüm güzel duyguların bir yerde akması gerektiğine de inananlardanım, bu bazen yazmak olur bazen okumak olur. ama ruhun beslenmesi ve beslemesi sürekli olarak gerekiyor. Kendinize ve Ruhunuza bir Didem madak şiiri ısmarlamanızı tavsiye ederim,Şimdiden iyi okumalar diliyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Özlem nedir?
Bence Özlem, ılık bir bahar esintisidir, gözlerini kapattığında olmak istediğin yerdir. Ama olamayacağın yerdir de, Geçmişi harmanlayıp şu günde yaşamaktır, ulaşınca bile yoğunluğunu hissettiğim bir duygudur.
Sahi hep ulaşılan bir duygu mudur özlem?
Kavuştuklarımız, çok sevdiklerimiz, ayrıldıklarımız ne çok duyguya çıkıyor şu Özlem neresinden tutarsam tutayım hep bir yalnızlık hep bir çaresizlik hissi…
Oruç aruoba aldı götürdü beni uzaklara hasretini çektiğim, içimde ne kadar bastırdığım şişelenmiş bütün özlemleri açığa çıkardı ama sevdim, yüzleştim, iyi geldi.
Özlem ya heptir, ya hiçtir.
Acıyı, sevgiyi, hüzünü nasılda aynı anda iliklerimize kadar hissettiriyor tüyler ürpertiyor.
Özlem, kitabın sonunda o çok sevdiğim anneannemin avlulu evinde damda sevdiklerimizle yıldızlarla bakıp hayaller kurup gülüştüğümüz gecelere, anlara götürdü beni, kuş sesleriyle uyandığımız sabahları özlediğimi hissetim.
Özlem, en yoğun mutluluk ile en derin acının ortak noktasıdır,
Özlem her şeydir…
Niçin yaşıyoruz hem 1984’de
hem de şu günde niçin yaşıyoruz?
Özgür hakları için son nefeslerine kadar mücadele eden bir toplum düşünün, totaliter rejim tarafından an be an düşünceleriniz, fikirleriniz sürekli izlendiğini kontrol edilmeye çalıştığını hayal edebiliyor musunuz?
Baskıcı devlet tarafından zorbalığa, Manipülasyona fiziksel ve mental işkenceye maruz kalan bir kitle. Düşüncelerinden tutun duygularına kadar her şeyi kontrol edilen bir sistem.
Devletin halk üzerinde bu kadar korku acı yaratması normal olabilir mi?
Winston acı çekerken, duyguları özgür hakları elinden alınırken onun yalnız olmadığını o kadar derinden hissettim ki bu kitap 1984 ama ne acı ki şu güne dönecek olursak bizde çok ağır şartlar altında ama özgürlüğümüzü ama düşüncelerimizi, fikirlerimizi beyan ederken sonuçlarının bizi hangi noktaya götüreceğini düşünmenden edemiyoruz.
Winston maruz kaldığı bütün işkencelere rağmen “iki kere ikinin dört ettiğini savundu” ama ona devlet tarafından iki kere ikinin dört değil beş olduğunu zorbalıkla öğretene kadar acı çektirdiler. İnsan fiziksel acıya ne kadar dayanabilir? Winston’da dayanamayacak noktaya getirene kadar sahip olduğu her şeyi aldılar duygularını, haklarını, fikirlerini her şeyi. teslim olana kadar oysaki onun tek istediği özgür fikirleriyle güzel bir dünyada yaşmak zorbalıklara boyun eğmemek. İçimi acıtan son zamanlarda anlamı beni bu kadar sarsan bir kitap daha okumadım, Winston totaliter rejime teslim olsa da içindeki özgürlükçü ruhu asla vazgeçmedi…
Kitaptan bir alıntı;
“Bir daha asla sıradan bir insan gibi hislere sahip olamayacaksın. İçindeki her şey ölmüş olacak. Bir daha asla sevemeyeceksin, dostluk kuramayacaksın, yaşamdan keyif alamayacaksın, gülemeyeceksin, merak edemeyeceksin, cesaret ve dürüstlük nedir bilemeyeceksin. Bomboş
Bu Marcusla tanışma kitabımdı benim, filozof imparator Marcus Aurelius kendi yolculuğundan,hayatından deneyimlerinden biz okurlara çok iyi bir rehber ve yol gösterici niteliğinde yazdığı bu kitabı. Evren insan, doğa, yaşam, ölüm üzerine notlarını bizlere tüm şeffaflığıyla anlatıyor. Ben kendimde var olan bir çok detayı yazdıkları satırlarda edindiği deneyimleri sayesinde fark ettiğimi söyleyebilirim. Okudukça bir sonraki sayfa da nelerden bahsedecek merakını uyandırıyor, evrende kendi varoluşumumuzun ne kadar önemli olduğunu ve kendimizi, ilişkilerin, iletişimin karşılaştığımız her insana karşı daha kontrolü, iyi bir şekilde yaklaşmamız gerektiğini savunuyor ve daime iyeye odaklı olması erdemimizi korumamız gerektiğini savunuyor. Yazdıklarında kendisine çoğu zaman katılıyor ve onaylıyorken, çoğu zaman ise durup derin bir sorgulama yapma gereksinimi hissetim sorgulama kısmı en sevdiğim yanıydı benim için tabi. Toparlayacak olursam bana çok şey katan, fikirlerime,düşüncelerime yön verme konusunda oldukça yararlı bir kitap oldu diyebilirim.
Canım sabahattin Ali beni yine dilinle mest ettin…
Şiirlerini okurken zaman zaman durdum ve o duyguyu sükunetle yaşamak istedim. Kendimden parçalar buldum bazen kendi içimde düşünüp ama kelimeleri bir cümle haline getirmediğim zamanlarda bana dilinle, yazdıklarında tercüman oldun. Acıyı, sevgiyi, aşkı ilahi duyguları en saf ve içten bir şekilde bizlere geçirmen kendimizi daha iyi anlamamızın, tanımlamamızın en güzel yanıydı.