Binevş sesleniyordu, diyordu ki, 'Ey çoban, kurbanın olam, hayranın olam, yüreğim bana, seni, bana tüm anlattıklarından dolayı affetmemi söylüyor. Hepsini ayaklarımın altına attım...' Binevş diyordu ki, ' Ey çoban, madem Cembeliye Hekarî'ye konuk oldun; hele otur, ondan söz et biraz; dünya malı ve mülküne yeğlerim onu. Hasretlik kötüdür benimle rahmet diyarına mezar toprağına gelmesin. Düşmüşüm Cembeliye Hekarî'nin aşk ateşine; ne ölüyor ne ayakta kalabiliyorum...' "