"The box. You opened it. We came..."Edebiyat
Zorlama kadın karakter tercihi ve final kısmı, içeriğin kalitesi ile olay örgüsü zaten sıkıntılıyken çryi çok daha aşağı çekmiş. Kirsty Cotton ve Tiffany karakterlerinin ele alınış biçimi çok kötü... Özellikle Kirsty hiçbir karakter derinliği olmayan, garip öfke nöbetleri geçiren, Cenobite doğasına uymayan sırf kadın karakter olsun ne olursa olsun diye yapılmış inanılmaz yüzeysel bir karakter.
Nasıl 2022 Hellraiser, 1987 Hellraiser'in kalite olarak yanından bile geçemiyorsa ve bunun sebepleri barizse bu çizgi romanda da aynı sorun var diyebilirim. İlk yarı iyiyken ikinci yarı hikaye fecaat bir hale geliyor bunda da yazar değişikliği önemli bir yer tutmuş. Hatta çizimler benzer şekilde ilk çeyrek çok iyiyken kalan kısımda aynı kaliteyi koruyamıyor. Cenobiteların o şeytani havası ikinci yarıda tüm ihtişamını kaybediyor. Final ise zaten o cehennem evrenine, tasvirine çok ters şekilde süper kahraman çrlerine doğru kayıyor. Yazık olmuş.
HELLRAISER
Metallica'dan Arctic Monkeys'e kadar ilham vermiş, Heavy metal tarihinin en çılgın, en uç ve en ikonik figürlerinden biri olan Ozzy Osbourne’un hayatını kendi ağzından dinlemek inanılmaz bir deneyimdi. Aston’daki işçi sınıfı bir aileden çıkıp Black Sabbath ile Metal müziği kurarak dünyada ki müzik algısını komple değiştiren Ozzy Osbourne'un trajikomik, karanlık ve bir o kadar da samimi hikayesi sürükleyici bir dille anlatılmış.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İnsanî sınırların ötesi…Edebiyat
Kitap, hazzın doyumuna ulaştıktan sonra ruhsal açıdan tükenmiş olan Frank’in, daha fazlasını arzuladığı sapkın bir arayışta gizemli bir kutu aracılığıyla Cenobitler olarak bilinen varlıklarla temas kurmasıyla başlıyor. Ancak bu temas beklentilerinin aksine geri dönüşü olmayan bir yıkımı beraberinde getiriyor. Parçalanmış bedeniyle var olmaya çalışan Frank, aşığı Julia’nın giderek derinleşen saplantısı ve etrafındakilerin tanıklıklarıyla örülü bir hikayeyi keşfetmeye başlıyoruz böylece.
İthaki’nin Karanlık Kitaplık serisine yakışır bir atmosfere sahip olmasının keyfiyle, kitabın ruhunu destekler bir playlist açıp tek oturuşta bitirdim ve işleniş biçimi eleştiriye pek müsait olsa da bütüne bakınca yaşattığı okuma deneyimini sevdim ben.
Yazar, okuru huzursuz eden bir atmosfer kurmayı başarmış bence. Hikaye başlangıçta Frank’in yaşadığı dehşetin derinliklerine inecekmiş gibi bir beklenti yaratmasına rağmen, gelişme bölümünde odağını ondan çekerek Julia’nın trajedisine yöneltiyor; bu noktada anlatı korkunun dozunu artırmak yerine adeta yönünü değiştiriyor. Karakterler arası ilişkiler aniden ön plana geçiyor, o gotik ve grotesk atmosferin yoğunlaşmasını bekleyen kişilerce bu durum can sıkıcı olabilir fakat Julia’nın giderek artan saplantısı, en az doğaüstü unsurlar kadar rahatsız edici bir seyirde ilerledi bence. Bana da şunu düşündürdü, ana karakter gerçekten her zaman en büyük acıyı yaşayan kişi olmak zorunda mıdır? Bazen o korkunçluğa tanıklık eden olmak, yaşanan dehşeti çok daha farklı, belki de daha çirkin bir noktaya taşıyabilir. Korku hissi bir noktada geri planda kalırken, anlatı çok daha karanlık, çok daha rahatsız edici bir boyuta evrildi o sebepten bence.
Yine de şöyle bir durum var ki, bariz bir eksi gibi hissettiriyor. Frank’in başına gelen şeyin bir
Cehennem yürek incelmesi :
Kült korku filmi serisi Hellraiser'a ilham veren, Clive Barker imzalı bu kısa romanı yaklaşık 25 yıl önce izlediğim filmin hatrına okumak istedim. Yazarın aynı zamanda filmin senaristliğini ve yönetmenliğini de yapmış olması beklentimi artırmıştı. Kitabın girişi mükemmel ve çarpıcıydı. Ancak hikaye, kısa roman olmanın dezavantajını yaşayarak bu müthiş başlangıçtan sonra hızla bir ilişki çıkmazına odaklandı ve ardından gerilimli bir kovalamaca ile hızlıca sonlandı. Çoğu incelemenin olumsuz olduğunu bilsem de umutluydum, ama maalesef çoğunluk haklı çıktı. Kitap, hızlı okunan bir çerezlik olmaktan öteye gidemiyor ve vasatın sadece bir tık üstünde kalıyor. Her ne kadar Stephen King'in eserlerini seven, yani korku ve gerilim türünü seven biri olsam da, "yazarın en iyi kitabı" denilen bu eser, benim için hayal kırıklığı oldu.
*Okunsa da olur, okunmasa da.
Önce kitaptan başlayayım. (Spoiler içeriyor.) Dünyevi zevklerin çoğunu tadan bir kişinin kendi sınırlarını zorlaması ile karşı karşıyayız. Cehennem yaratıkları ‘cenobite’ ler ortaya çıkıp ona bu zevki tattıracaklar. Bunun için çözülmesi gereken bir bir bulmaca kutusu var. Ama çok dikkatli çözülmeli, çünkü yanlış yaptığınızda içinden bıçaklar çıkıyor ve kanınız akarsa Cenobite’ler sizi öldürecekler. Kahramanımız Frank bunu başarıyor ama ortadan kayboluyor. Kardeşi ve yengesini onun evine taşınıyor. Ve olaylar başlıyor.
Kitabın kapağı bana küçükken izlediğim “hellraiser” filmini hatırlatmıştı. Filmler bu kitaptan uyarlamaymış. 1987-2018 arası toplamda 10 tane film çekilmiş. Filmindeki ve afişlerdeki ‘pinhead’ küçükken rüyalarıma da girmişti. Şimdi izleyince bazı yerleri komik geliyor tabi, ama dönemine göre korku filmi severlere güzel gelmiştir. Çoğu kişiye iğrenç gelebilecek bir film serisi olduğunu söylemeliyim.
Korku Edebiyatı'nın en önemli eserlerinden biri olan Cehennemlik Yürek, Clive Barker'ın başyapıtı olmasının yanı sıra "Hellraiser" adıyla beyaz perdenin de kült filmleri arasında yerini almayı başarmıştır.
Aslında tek gayesi yeni hazlar yaşamak olan Frank, Lemerchand'ın Kutusu adlı ilginç bir kutudaki bulmacayı çözüp Cenobite denilen cinleri kendine musallat ederek dehşet dolu bir yolculuğa çıkar. Bu dehşetli yolculuk, Frank'in evrilerek insan bedeni ve enerjisi ile beslenip güçlenen bir canavara dönüşmesine yol açar.
Lovecraft etkisinin açıkça belirgin olduğu ve Stephen King'in "Clive Barker o kadar iyi bir yazar ki her okuduğumda nutkum tutuluyor." diyerek övgü dolu sözler sarfettiği Cehennemlik Yürek, bir solukta okunup izleri belleğinizden uzun süre silinmeyecek bir kitap.