Düşünüyordu: Bu insanların hepsinin farklı bir dünyası vardı ama hepsi aynı saatte kalkıp, aynı saatte çalışıp, aynı saatte yemek yiyip, aynı saatte işi bırakıyorlardı. Hepsi birer dönüşüm içerisindelerdi. Insani özelliklerini kaybediyorlardı. Yerimiz burası degildi bizim, biz bir gönül arıyorduk, bu dönüşümden kendimizi kurtarabileceğimiz.
Bir gün bir çetin kayanın altında kalırsınız ve ömür boyu bir daha asla kalkamazsınız. Bu, belki bir rahmet, belki de bir zahmettir kaderin size sunmuş olduğu.