Her zaman yeniden başlamak duygusu
Doğuyor içimde
Her uyanışımda
Düşmanlarımı bağışlıyorum
Daha çok seviyorum dostlarımı
Her uyanışımda
Ataol Behramoğlu
Izdırabın sonu yok sanma, bu âlem de geçer,
Ömr-i fâni gibidir, gün de geçer, dem de geçer,
Gam karar eyleyemez hande-i hurrem de geçer,
Devr-i şâdî de geçer, gussa-i mâtem de geçer,
Gece gündüz yok olur, ân-ı demâdem de geçer,
Bu tecellî-i hayât aşk ile büktü belimi,
Çağlayan gözyaşı mı, yoksa ki hicrân seli mi?
İnleyen saz-ı kazânın acaba bam teli mi?
Çevrilir dest-i kaderle bu şu’unun filimi,
Ney susar, mey dökülür, gulgule-i Cem de geçer,
İbret aldın, okudunsa şu yaman dünyadan,
Nefsini kurtara gör masyad-ı mafihadan.
Niyyet-i hilkati bul aşk-ı cihan-ârâdan,
Önü yoktan, sonu yoktan, bu kuru da’vadan
Utanır gayret-i gufrânla cehennem de geçer.
Ne şerîat, ne tarîkat, ne hakîkat, ne türe,
Süremez hükmünü bunlar yaşadıkça bu küre
Câhilin korku kokan defterini Tanrı düre!
Mâ’rifet mahkemesinde verilen hükme göre,
Cennet iflâs eder, efsâne-i Âdem de geçer.
Serseri Neyzen’in aşkınla kulak ver sözüne,
Girmemiştir bu avâlim, bu bediî gözüne.
Cehlinin kudreti baktırmadı kendi özüne.
Pîr olur sâkî-i gül çehre bakılmaz yüzüne,
Hak olur pîr-i mugan, sohbet-i hemdem de geçer.
Neyzen Tevfik