"Aristotales'in de dediği gibi, İnsan, bir işi yaparak daha çabuk ve kolay öğrenir. Davranışlarımızı kontrol ederek iradeli olmayı, cesaretle davranarak cesur olmayı öğreniriz."
Sevgi, güvensizlik hissinden dolayı almak değildir; vermekle, neşenin, ilginin, anlayışın, şakalaşmanın ve üzüntünün, yani içimizde" canlı olan tüm şeylerin ifadesi ve dışavurumuyla" başlar.
Bizler tek oluşumuzla kaygıya sürüklenen sosyal yaratıklarız. Toplum bu kaygımızın üzerine eğilebilmemiz için aynılık üzerinden sahte ve kolay yollar sunuyor. Bizi aynı ürünleri tüketmeye, aynı işlerde çalışmaya, aynı hedefleri benimsemeye ve kendimizi uyum sağlamaya ve farklılığın önemsiz nüanslarıyla tanımlamaya davet ediyor. Ancak bizde birey olma cesareti yoksa sevgiye asla erişemeyiz, çünkü "Sevgi kişinin bütünlüğünü koruması koşuluyla birleşmedir".