Sen sağolasın sevgili ayna
Sayende düşüyor tenden boya
Sırrını kusuyorsun insana
Uzunca sevindirmiyorsun ya
Belli; dümen içinde dümen var
Hep bilmediğim yerlere kırar
Sen varolasın sevgili ayna
Seninle ve yaya, gelirim aya
Hiç terk etmedin gerçi yabana
Ama bazan yüz vermiyorsun ya
İşte o an şeytana şölen var
Yüreğimde bana sehpa kurar
Sen yine de sağolasın ayna
Hep gerçeği söyle, verme rüya
Kısılsam da amansız kapana
Işığımı söndürmüyorsun ya
Önümde umuttan bir evren var
Sevdiğim beni mutlaka arar
Sayfa 139 - Minnet-1996
