"Erzurum'un soğuğuna alışmış bedenim anamın ölümünden sonra o yokluğun soğuğuna hiç alışamadı.Anladım ki anası olmayan çocuklar hangi yaşta olsalar da üşürler"
Dostoyevski'den okuduğum en sevdiğim kitabı bu oldu...
Kitap öncelikle Kürk Mantolu Madannodaki gibi ölen birinin defterinin okunmasıyla başlıyor,bu defterde"Ölüler Evinden" yani hapishanede anılar var.Okuyunca bir çok şeye tekrardan şükrettim. .Özellikle Petroviç'in hapishaneden çıkma anında sanki ben 10 yıl hapiste kalıp özgürlüğüme kavuşmuş gibi hissettim.
Ölüler Evinden Anılar