"Yetişkin depresyonun en yaygın sebebi, insanların bugün yaşadıkları olaylar değil; çocukken ebeveynleriyle olan ilişkilerinde nasıl sakinleşeceklerini öğrenmemiş olmaları. Eğer anlamak ve rahatlatmak yerine kişiye hissetmemesi söylendiyse veya tek başlarına uyuyana kadar ağladılarsa ya da öfkeleri ile baş başa bırakıldılarsa, hoş olmayan veya acı veren duygulara tolerans gösterme kapasiteleri duygusal yanlış uyumlanmaların sayısı arttıkça daha da azalır. Bunlara tolerans gösterme kapasiteleri azalır. Sanki zor duyguların, mevcut alan çok fazla dolup gidecekleri bir yer kalmayana kadar itilip bastırılabileceği belli büyüklükte bir alan varmış gibi. Bebeğinlerimiz tarafından tekrar tekrar sakinleştirildiğimizde, duygularımız her ne olursa olsun, bu duygular hakkında daha olumlu hissetmeye eğimli oluruz. Bu da bizi hayatımızın ilerleyen yıllarında depresyon veya endişeden daha az etkilenir hale getirir."