hernevikitap
@hernevikitap
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Geçmişi ne kadar deşersen, o kadar geçmediğini görürsün ama değil mi?
Salim Karacan, uluslararası olmak üzere yazdıklarıyla ödül almış bir yazar ve gazetecidir.Başta yayınevleri olmak üzere herkes otobiyografisini yazması konusunda ısrar etse de yazar,bu ısrarlara karşı uzak durur,ta ki belli bir zamana kadar.
Kendi hayatını yazmaya karar verdiğinde bir yüzleşme,kabullenme, geçmişi ve bugünü görme hali başlar.
En çok her insanın içinde olan karanlık odalarıyla karşılaşır.O odalara girer mi,yoksa o karanlık odaları kilitli mi tutar,karanlık yanlarının doğurduğu sonuçlara karşı haklılığını mı savunur,yoksa pişmanlık mı duyar roman bu sorulara cevap verir.
Salim,Adıyaman’dan İstanbul’a üniversite okumak için gelir. Akrabasının yanında kalır ve benim canım ülkem o sıralarda yine bir eşiktedir, yine kardeş kavgası içindedir;1970’ler. Yayınevlerinin kapatıldığı ,yayınevi sahiplerinin ve sanatçıların tutuklandığı bir atmosferde, Balyoz Harekatı’nın gerçekleştiği yıllarda bir yandan eğitimini sürdürür,bir yandan da çalışır ve eylemlerden uzak durarak eğitimini tamamlar. Kıbrıs Harekatı’nda ise askerdir.70’lerin ortasında da,80’lere doğru çocukluk hayali olan gazeteci olarak işinin başındayken ülke 12 Eylül’e doğru acılarıyla ilerlemektedir.
Roman içinde ülkemizin yakın tarihinde yaşadığı acı olaylar yer alır;2017 yılbaşı gecesi düzenlenen ve ölümlerle sonuçlanan terör saldırısı,71 yılında gerçekleşen rehine Sibel Erkan hadisesi,mayısların en acısı 1977’nin 1 Mayıs’ı,16 Mart katliamı,80 darbesi,Sivas Katliamı(Madımak Olayı), çoğu kişinin ders olarak nitelendirdiği benimse ihmalin çok acı bir sonucu olarak gördüğüm 99 Depremi...
Bazı şeylerin ne yazık ki hiç değişmediğini görmek buruk bir tat bıraktı.Özellikle roman karakteri Salim’in gazeteci olarak iş araması ve iş arama sürecinde yaşadıkları,ardından gazetecilik mesleğini icra ederken
Mutluluğun başka bir hayat pahasına var olduğu ve içinde hayal kırıklığı, gurur,aşk,aradan çekilmenin yer aldığı ,olaylardan çok ruh tahlillerinin ağır bastığı bir roman.
Kitabın etkileyici yanlarından biri anlatıldığı dönemin Boğaziçi fotoğrafını çekmesi, yansıtmasıdır.Halid Ziya’nın dili ağırdır.En önemli nedeni kapalı bir sanat çevresinde yaşaması,dilinin de bu çevrenin ürünü olmasıdır.Dil bu çevrede aranır,bulunur,uygulanır.Yani dil bir atölye çalışmasının ürünü olur.
Yazarın bu romanı onun ilk dönemine, gençlik yıllarına aittir.
Romanda sıkça kullandığı bir aşk üçgeni vardır.Nigar‘a hem Osman Vecdi hem de Hüsam aşıktır.Nigar,Vecdi’nin halasının kızıdır.Vecdi çocukluğundan beri ,annesini kaybedişinin ardından,bir arada yaşamaya başlamalarından itibaren Nigar’la bir aradadır.Vecdi acıyla küçük yaşta tanışır,annesini kaybeder.Babası ile halasının yanına taşınırlar ve bir süre sonra babası da onu terk eder.Çocukluktan beri yan yana olan Vecdi ile Nigar’ın evlenme fikrini Vecdi’nin aklına sokan halasıdır.Aslında bu vakte kadar Vecdi, Nigar’ı sevdiğinin farkında değildir.Üzerine düşündüğünde ona aşık olduğunu anlar.
Daha çocukken okulda tanıdığı,okulda gördüğü ilk andan itibaren tavrından dolayı kendine yakın bulup arkadaş olduğu,okul haricinde halasının evine getirdiği arkadaşı,dostu Hüsam’a bu evlilik kararını danışır.Hüsam bu evliliği onaylar lakin yaptıkları farklıdır.Vecdi’nin ise yüzleşmekten kaçtığı fakat daha sonra yüzleşeceği her daim içinde taşıdığı bir şüphe vardır.Bu iki dostun yaşları büyüdükçe ve evlilik bahsi oluşmasından sonra Hüsam halanın evine gitmez.Vecdi’nin içindeki şüphe bu zemine inşa edilir.Nigar’ın Hüsam’ı tanıması, aralarındaki aşkın öğrenilmesi,Vecdi’nin aradan çekilmesi, Nigar’ın Hüsam ile evlenmesi,Vecdi’nin savaşa gitmesi,savaşta yaralanıp
