"O"
Felsefe kitaplarında aradım seni,
Kutsallara, ilâhlara sordum,
"O" burada yok dediler.
Ve Herodot tarih kitaplarını
—yazmazdan evvel henüz çocuk,
Ksanthippe yasta,
Orestes, Cyril'e karşı,
Kan ve gözyaşları ardında
-İskenderiyeli Hypatia,
Ve bu vaziyet altında...
—hakikatlerin kıyısında dolanırken
—yalnız seni şahdamarımdan
—daha yakın buldum kendime.
TARİHİN EN BÜYÜK GİZEMLERİNDEN BİRİ: 50 BİN ASKER NASIL YOK OLDU?
M.Ö. 525 yılında Pers İmparatoru II. Kambises, antik dünyanın en güçlü ordularından birini Mısır’ın uçsuz bucaksız batı çöllerine gönderdi. Rivayete göre ordunun görevi, Siwa Vahası yakınlarında bulunan ve büyük saygı gören gizemli bir kahinler tapınağını yok etmekti.
Yaklaşık 50 bin askerden oluşan devasa birlik günlerce kavurucu sıcakların altında ilerledi. Ancak daha sonra tarihin en esrarengiz olaylarından biri yaşandı.
Ordu adeta yeryüzünden silindi.
Ne geri dönen bir asker oldu, ne bir savaşın izi bulundu, ne de kayboluşlarını açıklayacak güvenilir bir kayıt ortaya çıktı. Antik tarihçi Herodot’a göre askerler çölde ilerlerken korkunç bir kum fırtınasına yakalandı ve dev dalgalar gibi yükselen kumlar bütün orduyu yuttu.
Bu hikaye yüzyıllar boyunca yalnızca bir efsane olarak görüldü.
Fakat modern çağda yapılan araştırmalar gizemi yeniden alevlendirdi. Mısır’ın batı çöllerinde çeşitli insan kemikleri, bronz silah parçaları, ok uçları ve askeri teçhizat kalıntıları bulundu. Bazı araştırmacılar bunların kayıp Pers ordusuna ait olabileceğini öne sürerken, diğer uzmanlar kesin kanıtların hala yetersiz olduğunu söylüyor.
Üstelik son yıllarda ortaya atılan teoriler yalnızca kum fırtınasıyla sınırlı değil. Bazı tarihçiler ordunun çölde yolunu kaybederek susuzluk ve açlıktan yok olduğunu düşünürken, bazıları ise yerel Mısır güçleri tarafından pusuya düşürülmüş olabileceklerini savunuyor. Hatta kimi araştırmacılar Herodot’un anlattığı olayın tamamen propaganda amacıyla abartılmış olabileceğini bile öne sürüyor.
Bugün, aradan yaklaşık 2.500 yıl geçmiş olmasına rağmen Pers ordusunun başına gerçekte ne geldiği hala kesin olarak bilinmiyor.
Gerçekten devasa bir kum fırtınası mı 50 bin insanı tarihten
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Derroni, Trakya bölgesinde, özellikle Yunanistan'ın kuzeydoğusunda ve Bulgaristan'ın bazı bölgelerinde yaşayan antik bir Trakya kabilesi. Müzik, dans ve özenle hazırlanmış gömme uygulamalarıyla karakterize edilmiş, öbür dünyaya olan inançlarını yansıtan zengin bir kültürel mirası paylaştılar. Stratejik coğrafi konumları doğal kaynaklara erişimi sağladı, tarımı ve ticareti kolaylaştırdı ve Yunanlılar ve Romalılar gibi komşu kabile ve medeniyetlerle etkileşime olanak sağladı.
Derroni dili, Hint-Avrupalı olduğuna inanılan büyük oranda çözülmemiş Trakya dilbilim grubunun bir parçasıydı. Herodot gibi eski tarihçilerin tarihi anlatımları Trakyalıların sosyal yapısına ve geleneklerine ışık tutmaktadır. Herodot, "Trakyalılar birçok adet ve yaşam biçimi olduğu için tüm halkların en çeşitliliğidir. "
Derroni savaşçı kültürleri ile biliniyorlardı ve sık sık çatışmalar ve ittifaklarla mücadele ederek askeri yeteneklerini gösteriyorlardı. Onların dini uygulamaları çok tanrıçaydı, şarap ve doğurganlıkla ilişkili Dionysus gibi tanrılara karşı özel bir saygı duyuyordu. Bu bağlantı, Dionysus'un bir eğlence ve coşku tanrısı olarak tanımlandığı çeşitli antik metinlerde vurgulanmıştır.
Bölgelerinde bulunan arkeolojik bulgular, günlük yaşam, ticaret ve sanatsal ifadeleri hakkında içgörü sağlayan önemli eserler ve gömme höyüklerini (kurganlar) ortaya çıkardı.
. İNCİR VE İNCİR AĞACI.
Tarihçi Herodot, MÖ 484 yılında
Anadolu’da yetişen enfes incirlerden
övgüyle söz etmektedir. İncirin botanik
bilimindeki ismi olan “FicusCarica” da,
Ege Bölgesi’ndeki antik yerleşim alanı
“Caria”dan gelmektedir. İncir, daha sonra
Anadolu topraklarından Orta Doğu,
Hindistan ve Çin’e yayılmış, dünya
çapında tanınır hale gelmiştir.
Bütün bu topraklarda bereketin simgelerinden olagelmiştir. Yine Herodot’a göre; kuru incir Lydia ‘da yaşamın on temel nimetlerinden sayılmaktadır. O kadar ki, “Perslerin yiyecek incirleri olmadığı” söylenerek kralın Perslerle savaştan vazgeçmesinde araç olarak kullanılmıştır.
Efsaneye göre tanrıça Demeter, kendisini konuk severlikle ağırlayan Phytalos’a hemen oracıkta yarattığı bir incir ağacını armağan etmiştir ve gezgin Pausanias, kahramanın mezar taşında şunları okumuştur.
Burası, bir zamanlar kahraman Phytalos’un yüce Demeter’i, konukseverlikle ağırladığı yerdir ve Tanrıça ilkin burada, İnsanoğlunun kutsal incir dediği meyveyi yaratmıştır. O gün bu gündür, Phytalos soyunun asla tükenmeyen onurunu süsler.
Kral meyvesidir ayrıca. Muğla Dalyan'a yakın Köyceğiz sınırları içinde bulunan, Kaunos antik kentini bilirsiniz. Kaya mezarları vardır. O bölge şimdi olduğu gibi sazlıkmış. O bölgede sıtma hastalığı vuku buluyor. İncirin sıtmadan koruduğunu inanıldığı için (doğru da olabilir) bütün incirler krala gidermiş.
İncir çiçekleri olmadığı halde meyvesi olan nadir ağaçlardandır. Çiçeği olmadığı için döllenmesi kendi adıyla anılan "İncir Arıları" ile mümkün olmaktadır. O çatlakların arasında kimi zaman farkında olmadan arı yediğimiz de olmuştur. Afiyet olsun.🐝.
GORGO, ISPARTA KRALİÇESİ!
Pers imparatorluğunun Yunanistan'ı tehdit ettiği en ünlü anı geldi. Thermopylae savaşından önce, kocası Leonidas çok daha önemli Pers güçlerine karşı 300 Spartalıya öncülük etti. Kocası ondan tavsiye istediğinde, Gorgo ünlü bir şekilde "Kalkanınla geri dön, ya da onun üzerinde"* diye cevap verdi ve Spartan'ın savaşta zafer ya da ölüm ahlakını vurguladı. Bu cümle o zamandan beri Spartalı cesareti ve kararlılığının simgesi haline geldi.
Gorgo aynı zamanda siyasi anlayışıyla da biliniyordu. Babası Cleomenes Ier, sık sık devlet meseleleri hakkında tavsiye istedi. Tarihçi Herodot'a göre, tahta bir tabletten balmumu kaplamasını çıkararak Yunanlıları yaklaşan Pers istilası konusunda uyaran gizli bir mesajı deşifre etti.
Sparta'ya yaptığı katkılar ve önemli tarihsel anlardaki rolü, onun bir kraliçeden fazlası olduğunu gösteriyor - bilge bir danışman ve Spartanın güç ve bilgeliğinin sembolü olduğunu gösteriyor
Sparta kraliçesi Gorgo, antik Yunan tarihinde olağanüstü bir figürdü. MÖ 506 J civarında doğdu. - C. Sparta kralı I. Cleomene'in kızıydı ve daha sonra bir başka Sparta kralı I. Leonidas'ın karısı oldu. Gorgo, büyük ölçüde zekası ve etkisi sayesinde yaşamı ve sözleri iyi belgelenmiş Antik Yunan'ın birkaç kadından biridir.
* "O etti" = "Itan i èpitas"
Merhaba Sevgili Ailem,
Ramazan yine kapımızda. Sokakları o tanıdık, sıcacık pide kokuları sardı. Bu koku beni her seferinde en eski ve en güzel hatıralarımıza, hep birlikte kurduğumuz sofralarımıza götürüyor. İşte tam da bu hissi, bu "biz" olma halini en saf şekilde anlatan bir diziyi hatırladım bugün: "Ekmek Teknesi"
Hatırlarsınız, 2000'lerin başıydı. Ekranlarda bir dizi vardı; biz onu izlemiyor, adeta o mahalleye taşınıyor, o insanlarla komşuluk ediyorduk. "Ekmek Teknesi", modern hayatın henüz bütün duvarları yıkmadığı, mahalle kültürünün sımsıcak bir yürek gibi attığı günlerin belki de en naif, en gerçek temsiliydi.
Dizinin kalbinde, Nusret Baba'nın fırını vardı. O firından sadece ekmek değil, bir mahallenin nefesi, birbirine kenetlenmiş hayatlar çıkardı. Oradan alınan bir somun ekmek, komşu kapısından gelen bir tas çorbayla buluşur, akşam sofrasında hepimizi bir araya getirirdi. Nusret Baba, sabrın, emeğin, dürüstlüğün sessiz bir kahramanı gibiydi. Onu seyrederken, sizden öğrendiğim tüm değerler gözümün önünde canlanırdı.
Bir de o unutulmaz kahvehane sahneleri... Herodot Cevdet Amca'nın anlattığı masallar, hikayeler ve yanında dimdik, sessiz bir çınar gibi oturan Ölü. O derin sessizlik, bazen bütün sözlerden daha çok şey anlatırdı bize. Herodot Amca bir hikayeyi noktaladığında, Ölü'nün alnına bıraktığı o şefkat yüklü öpücük, ekran başındaki hepimizin kalbine dokunurdu. İnsan, aklın kalbe boyun eğdiği o anı izlerdi.
Mahallenin her sakini, birbirini tamamlayan bir bütünün parçasıydı. Kirli, Cengiz, Celal, Süha, Sonnur... Hepsi, bizim uzaktan akrabalarımız, komşularımız gibiydi. Birinin başı sıkıştı mı, hemen o meşhur çağrı yankılanırdı "Allah'ını seven defansa gelsin!" Bu sadece bir replik değil, dayanışmanın, "biz" olmanın en yalın, en gür sesli ifadesiydi.