Ben bir hayal kırıklığının, bir kaçışın ürünüyüm ve bir hapishanede dünyaya geldim. Kendimi bu gerçekten asla kurtaramam. Ne kendime ne de bir başkasına hayallerle dolu, hafiflemiş bir gelecek, yıldızlı bir gece, güneşli bir gün vaat edemem. Lanetliyim ben. Üstümde terk edilmişliğin laneti var. Asla silinmeyecek.
İşler yolunda gitmiyorsa hiçbir yere de gidemezsin. Ardında bırakacak bir şey yokken kim gidebilir? Hiçbir yere doğru uzun bir yürüyüş, bunu kim göze alabilir?