Betül
@hevesmikaldi
düzenli okuma alışkanlığı edinmek gibi bir hayalim var...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yine beklenmedik bir son.
Kitapta işlenen olayın yanında öğrenilecek çok şey var. Bunlardan bazıları; bölgenin coğrafyası ve kültürü, orada yaşanmakta olan mücadele, geçmişe ışık tutan tarihi bilgiler ve hatta aşçı Halaf'ın yemek tarifleri. Ahmet Ümit yine sadece bir polisiye bir gerilim yazmamış bütün bunları işlemiş bu kitapta.
Olay o kadar ayrıntıyla işlenmiş ki son 100 sayfada kendimi olayın içinde hissettim artık herkesten şüpheleniyordum. Yine de katil şüphelenmediğim biri çıktı.
Patasana'nın tabletleri ve kazı ekibinin yaşadıklarının paralelliği olayı daha da etkili kılmıştı. Sonunda Patasana vicdan azabından bahsediyordu fakat tabletleri okuyup çevirmesine rağmen katil doğru olanı yaptığını savunuyordu. Oysa Patasana gelecek kuşaklara "kinin değil sevginin, ölümün değil yaşamın" kalıt bırakılmasını savunuyordu...
Yine de onun söylediği şu ifadelerin şahsımca gerçeklik payı vardır:
"Nasıl ki Homeros'un İlyada'sı, Musa'nın Tevrat'ı, İsa'nın İncil'i, Muhammed'in Kuran'ı ve yüzlerce filozofun yazdığı binlerce sayfalık metinler işe yaramadıysa Patasana'nın tabletleri de insanoğlunun yüreğindeki vahşeti durdurmaya yetmeyecektir"
nedensiz sonuçsuz iyi olmayı seçmekAlıntı
"İnsanlar cehennem azabından korkmadan iyi olabildiklerinde daha üst düzeyde bir uygarlığın ilk adımı atılmış olacaktır."
